Εορτολόγιο

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Συγκλονιστικό θαύμα σε βάπτιση πρώην παπικής

Συγκλονιστικό θαύμα σε βάπτιση πρώην παπικής

Υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία από έναν Αγιορείτη, τον πατέρα Συμεών, πού κατάγεται από το Περού.

Όταν ήταν μικρός, ή μητέρα του στο Περού του έλεγε:
-Εσύ, όταν θα μεγαλώσεις, θα φορέσεις μαύρα. Δεν ξέρω τι θα είναι αυτά τα μαύρα. Θα ζήσης σ' ένα μέρος, πού δεν θα είναι νησί, και μόνο με βάρκα θα πηγαίνεις εκεί.
Μεγάλωσε, σπούδασε και γύρισε όλον τον κόσμο. Πήγε και στο Παρίσι, εκεί γνώρισε έναν' Ορθόδοξο μοναχό, και ελκύστηκε στην Ορθοδοξία, γιατί ήταν παπικός.
Ταξίδεψε στο Άγιον Όρος κι εκεί ο Θεός έκαμε το θαύμα του! Βαπτίσθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Συμεών και αργότερα ιερεύς.
Ύστερα από αρκετά χρόνια, πήγε στην πατρίδα του, στο Πε­ρού, όπου κατήχησε και βάπτισε την μητέρα του σε μια λίμνη. Τρεις φορές την έπιασε, την βούτηξε μέσα στο νερό και την σή­κωσε. Μετά την τρίτη ανάδυση, σηκώθηκε ή μητέρα του ψηλά και φορούσε έναν ωραιότατο λευκό χιτώνα, έμεινε για μια στιγμή ακί­νητη... κι ύστερα έπεσε κάτω και λιποθύμησε.
Τα αδέλφια του, όρμισαν να τον λυντσάρουν γιατί νόμισαν ότι τη μάνα τους την έπνιξε ο αδελφός τους, ο καλόγερος. Μόλις όμως πλησίασαν κοντά, άρχισε να σηκώνεται ή γυναίκα και είπε τα εξής:
-Μετά την τρίτη κατάδυση και ανάδυση, όταν σηκώθηκα, άστρα­ψε όλος ο τόπος και γέμισε όλος από φως, μια υπέρλαμπρη φωτο­χυσία. Αυτό το φως με έντυσε με ενδύματα ολόχαρα, ολοφώτεινα, ολόλαμπρα. Αυτό το φως μπήκε και μέσα μου, με πλημμύρισε ολό­κληρη, με έπνιξε, με κατέφαγε, με εξαΰλωσε, μέσα και έξω και με έκανε κυριολεκτικά φωτοφόρα.
Ήταν δε τόσο δυνατό το φως και τόσο δυνατή ή συγκίνησης πού την κυρίευσε από αυτήν την πλημμύρα της φωτοχυσίας, πού δεν άντεξε και λιποθύμησε. Αυτά τα διηγείτο ο ίδιος ο πατήρ Συ­μεών, σε ευλαβείς προσκυνητές.
Να τα θαύματα, πού γίνονται στο Μυστήριο του αγίου Βαπτί­σματος.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2009/07/blog-post_09.html
http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Οι άνθρωποι θα ξαναβρούν το δρόμο τους, γιατί υπάρχει στην Ορθοδοξία το καλό προζύμι»

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Οι άνθρωποι θα ξαναβρούν το δρόμο τους, γιατί υπάρχει στην Ορθοδοξία το καλό προζύμι»

-Τὸ καλὸ προζύμι-

Ὁ Γέροντας ἀνησυχοῦσε γιὰ τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους, γιατὶ εἶναι ἀδιάφοροι πνευματικὰ καὶ ζοῦν χωρὶς φόβο Θεοῦ καί τήρηση τῶν ἐντολῶν. Ὡστόσο, πίστευε ὅτι δὲν χάθηκαν ὅλα.
Οἱ ἄνθρωποι θὰ ξαναβροῦν τὸ δρόμο τους, γιατὶ ὑπάρχει στὴν Ὀρθοδοξία τὸ καλὸ προζύμι.
Ἔλεγε σχετικά: «Πολλοὶ ἄνθρωποι ζοῦν χωρὶς ἰδανικά. Δὲν πιστεύουν στὴν ἄλλη ζωή.
Δὲν ἔχουν συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς. Τὸ κακὸ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἔλλειψη πίστης στὴν ἄλλη ζωή.
Οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι μοιάζουν μὲ γερὲς μηχανές, ποὺ ὅμως ἔχουν παγωμένα λάδια. Ἔχουν παγωμένη καρδιά. Δὲν χρησιμοποιοῦν τὴν καρδιά τους, γι᾽ αὐτὸ καὶ βασανίζονται. Εὐτυχῶς ὅμως ὑπάρχει καλὸ προζύμι.
Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουμε τὸ χάρισμα τῆς εὐλάβειας. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν τὴν εὐγένεια. Δυστυχῶς χάνουμε τὴν εὐλάβεια, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουμε τὴν εὐγένεια. Ἔτσι τὰ πράγματα γίνονται χειρότερα» (σελ. 50).
Πηγή: «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν. Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. 1924–1994» β´ τόμος.
https://simeiakairwn.wordpress.com

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ο Παπα-Φώτης και η συγκλονιστική φράση που είπε μετά το ξύλο που υπέμεινε αγόγγυστα

Ο Παπα-Φώτης και η συγκλονιστική φράση που είπε μετά το ξύλο που υπέμεινε αγόγγυστα






Καταπολεμούσε την πνευματική αδιαφορία. Τα λόγια του πολλές φορές ήταν σκληρά σα «μαχαιριές», όμως κανείς δεν διαμαρτυρόταν. Όλοι σεβόντουσαν απόλυτα τις συμβουλές του. Ιδίως επιτιμούσε την γύμνια και τους Ιερείς που εκτελούσαν αμελώς τα ιερατικά τους καθήκοντα και δεν ενδιαφερόταν για το ποίμνιό τους. Έλεγε συχνά με πολλή ταπείνωση ότι για τα διαζύγια των ζευγαριών φταίνε οι Ιερείς γιατί δεν διαβάζουν όλες τις ευχές όταν τελούν το μυστήριο του γάμου. Τον απογοήτευε η αίρεση και το σχίσμα από την Αλήθεια της Ορθοδοξίας. Δεν δεχόταν ότι είναι δυνατόν να μας έχει δωρίσει ο Θεός την αιωνιότητα, την Βασιλεία Του, και εμείς οι άνθρωποι με υπέρμετρο φανατισμό να διαιρούμαστε για 13 ημέρες, ή επειδή οι δαίμονες πλανούν κάποιους κακοπροαίρετους!

Όποιος είχε την ευλογία να τον συνοδέψει έστω και για λίγο σε κάποια περιπλάνησή του και κατάφερνε να μείνει σιωπηλός, «κρυφάκουγε» την γεμάτη αγάπη προσευχή του που έβγαινε μέσα απ' την καρδιά του. Η αγαπημένη του φράση που τον «πρόδινε» ήταν το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», δείγμα του πόσο υπεραγαπούσε την Παναγία μας. Το να τον συντροφεύει κανείς ήταν μια ευχάριστη πνευματική εμπειρία. Δεν δίσταζε ακόμα και να τραγουδήσει παλιά παραδοσιακά όμορφα και σπάνια τραγούδια. Για να ευχαριστήσει τους επισκέπτες του, έβγαζε ένα μάτσο από διάφορα χριστιανικά έντυπα, χάρτινες εικόνες, ή ακόμα και φωτογραφίες του, όταν ήταν νεότερος και τις έδινε για ευλογία. Ως άλλος Άγιος Πατροκοσμάς, επισκεπτόταν την πόλη και όλα τα χωριά του νησιού, αλλά και πολλά μέρη της Ελλάδας που τον ήξεραν και τον υπεραγαπούσαν. Κήρυττε βρωντοφωνάζοντας και καυτηριάζοντας όσα έβλεπε ότι εμπόδιζαν τους ανθρώπους στο να επιτύχουν τη σωτηρία τους. Παντού είχε γνωστούς ανθρώπους που τον αγαπούσαν και τον φιλοξενούσαν. Στα λεωφορεία ή στα πλοία που χρησιμοποιούσε όταν μετακινιόταν, κανείς δεν του έπαιρνε χρήματα. Και μόνο η απλοϊκή, ασκητική του παρουσία έπειθε τον κόσμο ότι ήταν Άνθρωπος του Θεού. Πολλές φορές η ιδιορρυθμία του χαρακτήρα του σε διάφορα θέματα, εξηγιόταν ως δείγμα σαλότητας. Αρκετοί τον θεωρούσαν ότι ήταν Σαλός διά τον Χριστό! Η σκληρότητά του, «μπερδεμένη» με μια υπέρμετρη καλοσύνη οδηγούσε σ' αυτό το συμπέρασμα.

Ως τα βαθιά γεράματά του, παρά την ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε, δεν ξεχνούσε την νηστεία. Νήστευε αυστηρά ακόμα και το λάδι, θέλοντας να ζει ασκητικά, καθηλωμένος και ανήμπορος στο μικρό κρεβατάκι του. Υποβασταζόμενος πλησίαζε πάντα τελευταίος το Άγιο Ποτήριο και κοινωνούσε τον Χριστό. Τα καλοκαίρια ερχόταν στη γενέτειρά του, στα Πάμφιλα όπου τον φρόντιζαν οι γυναίκες σε μια καμαρούλα, όπως και τον χειμώνα στην Αθήνα όπου τον διακονούσε με υπέρμετρη αγάπη η κυρία Σοφία. Ο νούς του ήταν πώς θα μεταβεί στον αγαπημένο του τόπο, στον Άγιο Λουκά, να δεί σε τι κατάσταση βρισκόταν η Εκκλησία, πόσο προχώρησε η Αγιογράφηση. Εκεί, ξεδίπλωνε μια μεγάλη κόλα αναφοράς γεμάτη με ονόματα νηπίων και παίδων Μαρτύρων που Αγίασαν, δίνοντας εντολές να αγιογραφηθούν πάραυτα!

Υπεραγαπώντας την Ορθοδοξία και την πατρίδα του την Ελλάδα, ο παπά Φώτης εκοιμήθη εν Κυρίω στις 5 Μαρτίου 2010, ημέρα Παρασκευή Γ΄ Εβδομάδας των νηστειών.



Μια Μεγάλη Παρασκευή ο Παπα - Φώτης περνούσε απ' την Παναγιούδα (χωριό ευρισκόμενο 3χλμ. βορείως της Μυτιλήνης) και είδε κάποιον με την οικογένειά του να τρώνε μπριζολάκια σε μια ταβέρνα. Τον πλησίασε και του έκανε παρατήρηση για το «αιδέσιμον» της ημέρας. Και εκείνος τον αποπήρε με σκαιό τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στην κουβέντα, ο Παπα - Φώτης στο τέλος πέταξε τα φαγιά μαζί με το τραπεζομάντηλο, οπότε ο ενοχλημένος οικογενειάρχης σηκώθηκε και τον πλάκωσε στο ξύλο. Ο Παπα - Φώτης υπέμεινε το ξύλο αγόγγυστα, και του είπε φεύγοντας: «Εγώ το ξύλο το 'φαγα, αλλά και συ δεν πιστεύω να ξαναφάς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή»!!

Μετά από μια αγρυπνία σε ναό της Θεσσαλονίκης, κάποιος παπάς του πήρε κατά λάθος το τρύπιο ράσο αφήνοντας στη θέση του το δικό του, καινούριο και ολομέταξο. Όταν το συνειδητοποίησε ο παπα Φώτης έβαλε τα κλάματα σαν μωρό παιδί γιατί το καινούριο ήταν πολύ ζεστό κι αυτός ήθελε το δικό του το δροσερό.

Όταν μετά από κόπους σαράντα χρόνων τελείωσε τον ναό του αγίου Λουκά, έγινε η πρώτη λειτουργία. Πολύς κόσμος ήταν εκεί. Λίγο προτού βγει για τη μικρή είσοδο αντιλήφθηκε πως είχε ξεχάσει ν’ αφήσει άνοιγμα αριστερά της Ωραίας Πύλης για να περάσει. Πήγε αμέσως, πήρε τον κασμά κι άρχισε να γκρεμίζει το ντουβάρι. Ο κόσμος βγήκε έξω βήχοντας από τη σκόνη, κινδυνεύοντας από τις πέτρες που εκτοξεύονταν.Εκείνος, ήσυχος, μόλις τέλειωσε τη δουλειά του, συνέχισε κανονικά τη Λειτουργία του…


http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/afieromata/papa-fotis-layriotis-o-agios-alitis-tis-lesvoy

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Γ.Εφραίμ Αριζόνας: Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες.

Γ.Εφραίμ Αριζόνας: Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες.

Κατά το σχέδιο που έχει ο Θεός για κάθε άνθρωπο, θα κάνει και τις πράξεις του, για να σωθεί, αυτός ο άνθρωπος.

Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες. Η Αθήνα έχει κρυφούς Αγίους πολλούς, αλλά και το Άγιο Όρος με τον Άγιο Δημήτριο στηρίζουν τη Βόρειο Ελλάδα. Έχω ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο Δημήτριο.

Με το Άγιο Μύρο του κοιμάμαι. Η Ελλάδα γύρισε τη πλάτη της στο Χριστό. Γι’ αυτό θα υποφέρει πολλά. Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα είναι ή πολύ φωτισμένα, ή πολύ σκοτισμένα.

Τα παιδιά των ενάρετων οικογενειών, είναι η μαγιά του Χριστού και το μέλλον της Ελλάδας.


- Απομαγνητοφωνημένο υλικό μοναχών, πνευματικών παιδιών του Γέροντος από την Ελλάδα, που τον επισκέφθηκαν στην Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου, στην Αριζόνα της Αμερικής.


http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/07/blog-post_92.html
 
http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

"Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;"...

"Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;"...


Ζωή μετά τον τοκετό...
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: "Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;" κι εκείνο απάντησε:
"Γιατί ρωτάς; Φυσικά, κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, γι' αυτό που θα επακολουθήσει αργότερα."
"Ανοησίες", είπε το πρώτο. "Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή";
Το δεύτερο είπε: "Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό,τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα".
Το πρώτο απάντησε: "Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μάς δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται".
Το δεύτερο όμως επέμενε: "Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια".
Και το πρώτο απάντησε, "Ανοησίες! Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά"!
"Λοιπόν, δεν ξέρω", λέει το δεύτερο, "αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει".
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, "Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα";
Το δεύτερο είπε: "Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είμαστε μέσα της, γι' αυτό και υπάρχουμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει".
Τότε είπε το πρώτο: "Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει"!
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε: "Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω"!...
Útmutató a Léleknek
(Ούγγρος συγγραφέας)
Περιοδικό ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ
Τεύχος 177
http://www.impantokratoros.gr/

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Επιστολή Μητροπολίτου Γόρτυνος κ Ιερεμία προς τον Μητρ. Αργολίδος κ. Νεκτάριο

Επιστολή Μητροπολίτου Γόρτυνος κ Ιερεμία προς τον Μητρ. Αργολίδος κ. Νεκτάριο



Επιστολή Γόρτυνος Ιερεμία προς τον Αργολίδος Νεκτάριο
Ἐν Δημητσάνῃ τῇ 15ῃ Ἰουνίου 2017
Σεβασμιώτατε  Ἅγιε Ἀργολίδος,
Κε Κε ΝΕΚΤΑΡΙΕ,
Εὐλογεῖτε.
Ἐπειδή ἡ ἐπιστολή Σας πρός τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ καί ἡ δική Του ἀπάντηση πρός Σᾶς θίγουν σπουδαῖο θέμα, διότι ἀποτελοῦν σύγκρουση δύο ρευμάτων παρατηρουμένων ἀείποτε στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἐπειδή, ὡς γράφετε, «τέτοιες ὑποθέσεις ἀφοροῦν ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας», ἐπιτρέψατέ μου, παρακαλῶ, νά καταθέσω τήν θέση μου ἐπί τῆς ἀλληλογραφίας αὐτῆς.
1. Σεβασμιώτατε, παρά τήν ἀγάπη μου καί τόν σεβασμό μου πρός Σᾶς, ἔτι δέ καί τήν εὐγνωμοσύνη μου, μετά τοῦ πλήθους τῶν εὐσεβῶν, διότι μᾶς ἐγνωρίσατε περισσότερο τόν ἠγαπημένο μας ἅγιο Λουκᾶ, τόν Ἀρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας, θαυματουργό ἰατρό, ὅμως, θέλω νά Σᾶς πῶ, ὅτι δέν μοῦ ἄρεσαν τά γραφόμενά Σας πρός τόν ἅγιο Πειραιῶς καί κατά τό περιεχόμενό τους καί κατά τό ὕφος τους. Θεωρῶ δέ ὡς βέβαιο ὅτι ὁ γλυκός μας ἅγιος Ἐπίσκοπος τῆς Κριμαίας δέν θά ἔγραφε ποτέ, μά ποτέ δέν θά ἔγραφε πρός συνεπίσκοπό Του τοιαύτη ἐπιστολή. Δέν μοῦ ἄρεσαν, Σεβασμιώτατε, τά γραφόμενά Σας στήν ἐπιστολή αὐτή διότι, ὡς νομίζω, ἐναντιοῦνται πρός τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τούς λόγους καί τήν ζωή τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, πού συνιστοῦν τήν Ἱερά μας παράδοση.
Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐλέγχουν μέ πολλή δύναμη καί μέ ὠμές μάλιστα ἐκφράσεις τήν πεπλανημένη διδασκαλία τῶν ψευδοπροφητῶν καί τίς πιέσεις τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι, καί οἱ δύο, ἤθελαν τήν καθαρά θρησκεία τοῦ Γιαχβέ νά ἀναμείξουν μέ τίς διδασκαλίες τῶν γειτόνων λαῶν (συγκρητισμός, οἰκουμενισμός). Ὠμές ἐκφράσεις κατά τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως χρησιμοποιεῖ καί ὁ συνθέτης τοῦ 1ου Ψαλμοῦ,1 ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, παρασυρθέντες ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, συνεκρότουν συλλόγους καί ἔκαναν διαλέξεις θέλοντας νά προσεγγίσουν τόν Νόμο τοῦ Μωυσέως μέ τά ἑλληνιστικά διδάγματα. Τούς τοιούτους ὁ Ψαλμωδός ἀποκαλεῖ σαφῶς «ἀσεβεῖς», «ἁμαρτωλούς» καί «λοιμούς» (= διεφθαρμένους) («Μακάριος ἀνήρ, ὅς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καί ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καί ἐπί καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν»2).
Ὁμοίως, ὅπως πολύ καλῶς, Σεβασμιώτατε, γνωρίζετε, καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἐπιστήμονες-φωτισμένοι ποιμένες, ἐνῶ μέ πολλή ἀγάπη ἐδέχοντο τόν ἁμαρτωλό καί προσεφέροντο θυσιαστικά σ᾽ αὐτόν γιά τήν σωτηρία του, ὅμως ἔναντι τῶν ἀρχόντων, τῶν νομοθετούντων κατά τῶν ἱερῶν θεσμῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, καί κατά τῶν δεδηλωμένων αἱρετικῶν τῆς πίστεως ἦσαν ἰσχυροί πολέμιοι καί σφοδροί ἐλεγκτές.
Μέ τά παραπάνω, γνωστά εἰς Σᾶς, θέλω νά πῶ ὅτι στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει, ὡς χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βεβαίως, τό προφητικό πνεῦμα καί δέν πρέπει νά τό ἀποκρούομε ὅταν τό  ἀκούομε καί σήμερα στήν Ἐκκλησία μας, ἀλλά ἀντίθετα νά τό δεχόμαστε ὡς θεῖο δῶρο καί νά χαιρόμαστε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τό ἔχουν. Τό ἀγωνιστικό φρόνημα ἀποβαίνει πρός τό καλό τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀρκεῖ μόνο αὐτό νά ἐκφέρεται μέ ταπείνωση, μέ ἀγάπη καί μέ θεολογικό λόγο.
Στήν χώρα μας, Σεβασμιώτατε, συμβαίνουν πολλά κακά, ὅπως καί Σεῖς τά βλέπετε. Καί ὅμως δέν ἀκούεται παρά τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ ἰσχυρή ὡς σάλπιγγα φωνή τοῦ Ἠσαΐα, γιά τά πλεονάζοντα αὐτά κακά. Ἔτσι εἶπε ὁ Θεός στόν προφήτη Του νά γίνεται: «Ἀναβόησον ἐν ἰσχύϊ καί μή φείσῃ, ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τήν φωνήν σου, καί ἀνάγγειλον τῷ λαῷ μου τά ἁμαρτήματα αὐτῶν καί τῷ οἴκῳ Ἰακώβ τάς ἀνομίας αὐτῶν» (Ἠσ. 58,1).
2. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ εἶναι ἐξ ἐκείνων ἤ, καλύτερα, στήν πραγματικότητα εἶναι ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος ὑψώνει τήν φωνή Του καί διαμαρτύρεται καί ἐλέγχει τήν κραυγαλέα στήν ἐποχή μας ἁμαρτία, ἐπιτιθέμενος πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ἀπ᾽ ὅπου προέρχεται αὐτή. Ἐγώ μετά πολλῶν ἄλλων, τό πλῆθος τῶν εὐσεβῶν, τόν θαυμάζω γιά τήν παρρησία του καί στό ὅτι «οὐ δύναται βαστᾶσαι κακούς» (Ἀποκ. 2,2). Ὅμως ἐγώ, ἄν καί ἔγραψα τά παραπάνω, γιά τήν πνευματική μου ἀτέλεια καί ἀδυναμία, δέν δύναμαι νά Τόν μιμηθῶ. Τόν θαυμάζω ὅμως, ξαναλέγω, καί τόν βλέπω μάλιστα καί ὡς ὑποψήφιο μάρτυρα ἤ, κατά τήν πρόθεσή Του, ἤδη μάρτυρα. Ναί! Πιθανῶς καί πιθανώτατα μπορεῖ νά συμβεῖ καί αὐτό καί νά ἔχει μαρτυρικό τέλος ὁ Ἐπίσκοπος Πειραιῶς Σεραφείμ δι᾽ ὅσα γράφει καί λέγει κατά τῶν ἰσχυρῶν καί τῶν σφόδρα κακοποιῶν. Ἔτσι, ἄν καί γιά τήν ἀτέλειά μου, ξαναλέγω, δέν δύναμαι νά μιμηθῶ τόν Σεβασμιώτατο κ. Σεραφείμ, ὅμως τόν θαυμάζω διά τήν τόλμη Του ὑπέρ τῆς πίστεώς μας καί δέομαι ὑπέρ Αὐτοῦ νά εἶναι πάντοτε ἰσχυρός στούς ἀγῶνες Του καί νά Τόν προστατεύει ἡ Παναγία Δέσποινα ἀπό τούς πολεμίους Του.
Ἐπ᾽ οὐδενί ὅμως, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἀργολίδος, θά προχωρήσω στήν «ἁμαρτία» στό νά κατηγορήσω τόν ἅγιο Πειραιῶς γιά τόν ἔλεγχό Του πρός τό κακό καί τήν πολεμική Του πρός τήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ ἤ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐγώ δέν ἔχω τό χάρισμα αὐτό, ὄχι ὅμως καί νά κατηγορῶ αὐτόν πού τό ἔχει. Ἐχαρακτήρισα τό πράγμα αὐτό ὡς «ἁμαρτία». Ναί, λέγω τώρα, καί μεγάλη μου μάλιστα ἁμαρτία θά ἦταν μία τέτοια μου πράξη, ἐάν τήν ἔπραττα, καί ἐξηγοῦμαι τό γιατί: Ἔγραψα παραπάνω ὅτι τό προφητικό πνεῦμα, ὅπως αὐτό τό βλέπουμε στήν Ἁγία Γραφή καί στήν ζωή τῶν ἁγίων Πατέρων, εἶναι χάρισμα στήν Ἐκκλησία, χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἕνας, λοιπόν, Ἐπίσκοπος, ὁ Ὁποῖος πονᾶ γιά τίς παραβάσεις τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου Σαβαώθ καί διαμαρτύρεται γι᾽ αὐτό καί ἐλέγχει τούς πρωτεργάτες τοῦ κακοῦ καί ἀποκαλύπτει τά ψεύδη τῶν αἱρέσεων καί ὀνομάζει αὐτές «αἱρέσεις», ὅπως εἶναι, δέν κινεῖται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός; Ἐγώ νομίζω καί πιστεύω ὅτι ναί, κινεῖται ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ στόν ζῆλο του καί τίς ἐνέργειές του ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός. Κινεῖται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἔχει μέσα του. Ἔτσι, λοιπόν, φοβοῦμαι νά κατηγορήσω ἕνα τοιοῦτο Ἐπίσκοπο πατέρα, διότι θεωρῶ ὅτι ἡ κατηγορία μου αὐτή θά στραφεῖ κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού τόν κινεῖ, καί αὐτό, ὅπως τό ἐδιάβασα, σέ ἕνα ξένο μάλιστα ἑρμηνευτικό ὑπόμνημα, αὐτό εἶναι ἡ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό νά θεωροῦμε ὡς κακή μία ἐνέργεια κάποιου, ἡ ὁποία ὅμως προέρχεται ἀπό θεῖο καί ἱερό ζῆλο.
3. Γιά τόν Παπισμό, Σεβασμιώτατε, καί τόν Οἰκουμενισμό τό γνωρίζουμε πιά ὡς Ὀρθόδοξοι, ὡς γνῶστες τῆς Ὀρθόδοξης Δογματικῆς μας, ὅτι πρόκειται περί αἱρέσεων. Ἐγώ, γιά νά προφυλάξω τούς χριστιανούς τῆς ἐπαρχίας μου ἀπό τούς αἱρετικούς Χιλιαστές, τούς λέγω μέ ἁπλότητα, ὅτι, Χριστιανοί μου, φυλαχθεῖτε ἀπ᾽ αὐτούς. Γιατί αὐτοί οὔτε Ἁγία Τριάδα πιστεύουν, οὔτε Παναγία, οὔτε σταυρό κάνουν. Τό ἴδιο ἀκριβῶς, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἀργολίδος, μποροῦμε νά ποῦμε καί περί τῶν Καθολικῶν. Διότι, μέ τό «φιλιόκβε» τους, οἱ Καθολικοί πιστεύουν σέ ἄλλη Ἁγία Τριάδα , καί ἀκόμη, ἔχουν ἄλλη Παναγία καί δέν κάνουν τόν σταυρό τους, ὅπως ἐμεῖς. Αὐτά τά τρία τά βασικά, διά νά παραλείψω τήν πλειάδα τῶν ἄλλων αἱρετικῶν τους δογμάτων, αὐτά τά τρία, λέγω, δέν εἶναι ἀρκετά καί πειστικά, γιά νά ποῦμε ὅτι πρόκειται περί αἱρετικῶν; Ἀλλά ἀφοῦ ἔτσι, ὡς αἱρετικούς, χαρακτηρίζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας τούς Καθολικούς (βλ. λόγου χάριν, τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ), τί;, ἐμεῖς θά δώσουμε διαφορετικό χαρακτηρισμό στούς Καθολικούς ἀπό τούς Πατέρες μας; Βέβαια, βλέπουμε τούς Καθολικούς μέ ἀγάπη, ἀποβλέποντες στήν σωτηρία τους, γι᾽ αὐτό καί συναντόμαστε μαζί τους σέ συνέδρια διά νά συμφωνήσουμε (νά συμφωνήσουν αὐτοί μέ τήν ἰδική μας πίστη καί ὄχι νά περιτάμουμε ἐμεῖς τήν πίστη μας, γιά συμφωνήσει αὐτή μέ τήν ἰδική τους πλάνη). Ἔτσι, εἴμεθα ὑπέρ τοῦ διαλόγου μέ τούς Καθολικούς, διότι, ὅπως λέγει ὁ σήμερον ἑορταζόμενος ἅγιος Ἀμώς, «πῶς θά συμφωνήσουν δύο, ἄν δέν ἔχουν συναντηθεῖ;» (3,3). Καί περί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Σεβασμιώτατε, ὡς Ὀρθόδοξοι πάλι λέγουμε ἡμεῖς ὅτι εἶναι παναίρεση, διότι εἶναι συμπίλημα πολλῶν αἱρέσεων. Ἀλλά, περί τοῦ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι πράγματι παναίρεση, μᾶς ἔγραψε ὡραιότατο βιβλίο ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς, τοῦ ὁποίου τήν μνήμη του χθές, 14 Ἰουνίου, ἑόρτασε ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐάν τιμοῦμε τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, καί τούς τιμοῦμε βέβαια, πρέπει νά δεχόμαστε καί τήν διδασκαλία τους. Τό κακό ὅμως, εἰδικά περί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι ὅτι ὁ λαός μας ἔχει παντελῆ ἄγνοια περί αὐτοῦ, τόση, ὥστε, ὅπως εἴπατε κάποτε στήν Ἱεραρχία, μερικοί χριστιανοί, ἀκούσαντες ἕνα ἱεροκήρυκα ὁμιλοῦντα περί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνόμισαν ὅτι ὁμιλεῖ περί τοῦ Κομμουνισμοῦ! Ἀλλά ἀκριβῶς αὐτή ἡ παχυλή ἄγνοια τῶν χριστιανῶν μας περί τῆς μεγάλης αὐτῆς αἱρέσεως πρέπει νά μᾶς κάνει νά κινητοποιηθοῦμε καί νά ὁμιλοῦμε συνεχῶς περί αὐτῆς πρός διαφώτιση καί διαφύλαξη τοῦ λαοῦ μας. Διότι ὁ ἐχθρός εἶναι ὄχι «πρό τῶν πυλῶν», ἀλλά «ἐντός τῶν πυλῶν»!
Σᾶς ζητῶ συγγνώμην, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἀργολίδος, ἐάν σᾶς ἐλύπησα μέ τήν ἐπιστολή μου αὐτή, ἀλλά μοῦ τήν ἐπέβαλαν λόγοι συνειδήσεως νά τήν γράψω, στούς ὁποίους δέν μποροῦσα νά ἀντιστῶ.
Πρός τούτοις δηλῶ τήν ἀγάπη μου καί τόν βαθύτατο σεβασμό μου πρός Σᾶς.
Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας
___________________________
1. Κατά τήν ἐπιστήμη ἡ σύνθεση τοῦ Ψαλμοῦ αὐτοῦ ἀνάγεται στούς μετέπειτα ἑλληνιστικούς χρόνους.
2. Τά τρία ρήματα «ἐπορεύθη», «ἔστη» καί «ἐκάθισεν» δεικνύουν τρεῖς συνεχεῖς ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά βρεθεῖ σέ ἕνα χῶρο, καί, στήν περίπτωσή μας, στόν χῶρο ὅπου συνήρχοντο οἱ θέλοντες νά γειτνιάσουν καί νά ἑνοποιήσουν τίς ξένες διδασκαλίες Ἰουδαῖοι μέ τήν μωσαϊκή θρησκεία.
http://www.impantokratoros.gr/

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Στο δωμάτιο που υπάρχει Ευαγγέλιο τρέμουν να μπουν οι δαίμονες

Στο δωμάτιο που υπάρχει Ευαγγέλιο τρέμουν να μπουν οι δαίμονες

Στο δωμάτιο που υπάρχει Ευαγγέλιο τρέμουν να μπουν οι δαίμονες.
Όπως η καθημερινή προσευχή, έτσι και η καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής είναι απαραίτητη για την πνευματική μας ζωή.
Με τη μελέτη της Αγίας Γραφής η προσευχή μας γίνεται θερμότερη. Και με την προσευχή μας ο νους μας φωτίζεται για την κατανόηση της Αγίας Γραφής. Εκτός από τα όσα αναφέραμε πιο πάνω, σημειώνουμε και μερικούς ακόμα πρακτικούς τρόπους.
α) Το προσωπικό μας αντίτυπο. Χρειάζεται ν’ αποκτήσουμε πριν απ’ όλα το προσωπικό μας αντίτυπο της Αγίας Γραφής. Αυτή να έχουμε πάντα. Να μην την δανείζουμε. Και μόνον απ’ αυτήν να διαβάζουμε. Έτσι θα αποκτήσουμε με κάθε λέξη προσωπική γνωριμία.
β) Σταδιακό πλησίασμα.
Η Αγία Γραφή δεν διαβάζεται όπως όλα τα βιβλία. Κάθε φράση, κάθε λέξη έχει βάθος πολύ, ένα μήνυμα κρυμμένο. Οι πατέρες της Εκκλησίας έχουν δώσει θαυμάσιες ερμηνείες. Και σήμερα έχουμε την δυνατότητα μέσω αυτών των έργων τους, αλλά και σύγχρονων ερμηνευτών να γνωρίσουμε καλύτερα την Αγία Γ ραφή.
γ) «Προσπάθησα αλλά δεν καταλαβαίνω». Η Αγία Γραφή δεν είναι παιδικό βιβλίο, ούτε εύκολο. Γι’ αυτό και θέλει, όπως τονίσαμε, σταδιακό πλησίασμα, όταν συναντάμε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε, δεν σταματάμε. Προχωρούμε πιο κάτω. Με τα ερμηνευτικά κείμενα που κυκλοφορούν, μπορούμε να κατανοήσουμε κάθε φορά και περισσότερα πράγματα.
Πολύ ωραία λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Εάν εσύ δεν καταλαβαίνεις, ο διάβολος καταλαβαίνει και τρέμει». Και σ’ άλλο σημείο τονίζει: «Στο δωμάτιο που υπάρχει Ευαγγέλιο τρέμουν να μπουν οι δαίμονες».
https://simeiakairwn.wordpress.com