Εορτολόγιο

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Θαυμαστά Γεγονότα

Θαυμαστά Γεγονότα


Θαυμαστά Γεγονότα
Αρχιμ. Χρυσοστόμου Γκελμπέση
ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Είμαι ένας υπέργηρος ιερομόναχος από την Ι. Μονή Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Εις την Ιερά Μονή κατετάγην την 17ην Σεπτεμβρίου 1935 και την 1η Οκτωβρίου επήγα όπως όλοι οι δόκιμοι τότε της Ι. Μονής στα Στροφάδια. Τα Στροφάδια είναι δυο νησάκια που απέχουν 40 μίλια από την Ζάκυνθο. Εκεί δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνο το Μοναστήρι, όπου και ο τάφος του Αγίου Διονυσίου και ο φάρος. Εκεί έμεινα 4,5 χρόνια. Πολλά θαύματα άκουσα και είδαν τα μάτια μου. Θα σας αναφέρω λίγα προς δόξαν του Τριαδικού Θεού και της Παναγίας μας.
Οι πατέρες εκεί είχαν μεγάλη ευλάβεια και αγάπη προς την Παναγία μας. Όλη την ημέρα έλεγαν Παντοχαρά μου. Παναγία μου Παντοχαρά μου. Και η Παναγία μας όλους τους προστάτευε και τους ανακούφιζε από τους κόπους και τις ταλαιπωρίες της εκεί σκληρής ζωής. Είχαν φτιάξει 3 καμίνια διά να βγάζουν κεραμίδια και τούβλα που χρειάζονταν για τις ανάγκες τους, λόγω της δύσκολης συγκοινωνίας (διότι δεν υπήρχαν καΐκια με μηχανές, μόνο με πανιά ταξίδευαν) να προμηθευτούν τα αναγκαία από τη Ζάκυνθο. Έτσι εξαναγκάστηκαν και έφτιαξαν τα καμίνια.
Εργάζονταν πολύ σκληρά και η Παναγία μας, σαν άλλη στοργική μάννα, τους περίμενε στην πύλη της Μονής και τους σκούπιζε τον ιδρώτα. Ένας μοναχός ονόματι Αβέρκιος, λέγει στην Παναγίας μας· «Παναγία μου εγώ είμαι αμαρτωλός, δεν θέλω να με σκουπίσης», και του λέγει η Παναγία:
― Α! Αβέρκιε, αν δεν σε σκουπίσω δεν θα είσαι παιδί δικό μου.
― Να με σκουπίσης Παντοχαρά μου, να με σκουπίσης.
Αυτό το περιστατικό μου το διηγούντο αυτοί οι άγιοι Πατέρες της Μονής.
* * *
Άλλο θαύμα που το έζησα ο ίδιος όταν ήμουν εφημέριος. Μας χάλασε ο μύλος και δεν είχαμε αλεύρι να ζυμώσουμε. Σκεφτήκαμε λοιπόν με τον συνεφημέριό μου, διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να επικοινωνήσουμε με το Μοναστήρι μας στη Ζάκυνθο, να φτιάξουμε δύο επιστολές και να τις βάλουμε σε δύο μπουκάλες καλά σφραγισμένες και χρήματα μέσα. Τις σταυρώσαμε στην εικόνα της Παντοχαράς μου και στο λείψανο του Αγίου Διονυσίου και τις πετάξαμε στη θάλασσα, μέσα στο γράμμα είχαμε σημειώσει και την ώρα που το πετάξαμε. Μέσα σε λίγη ώρα η μία μπουκάλα πήγε στο λιμάνι του Κατάκωλου και η άλλη στην παραλία της Κυπαρισσίας. Εκείνος που βρήκε την μπουκάλα στο Κατάκωλο πήγε στο καφενείο και προσκαλούσε τον κόσμο να θαυμάση, πώς η μπουκάλα έφτασε μέσα σε τόσο λίγη ώρα στο λιμάνι τους, ενώ η απόσταση από τα Στροφάδια είναι 42 μίλια! Ο άνθρωπος αυτός έστειλε το γράμμα στη Ζάκυνθο, στο Μοναστήρι και σε τρεις ημέρες ήλθε ο μάστορας και μας έφτιαξε το μύλο.
* * *
Άλλο συγκλονιστικό θαύμα είναι το εξής:
Απ’ το χωριό Μάραθος της νήσου Πρώτης ήρχετο συχνά στα Στροφάδια ένα καΐκι για ψάρεμα. Μια γυναίκα από εκεί λέγει σ’ αυτούς που είχαν το καΐκι.
― Παίρνετε αυτό το μπουκάλι το λάδι να ανάψετε τα κανδήλια της Παναγίας μας που το έχω τάμα;
― Βεβαίως το παίρνουμε, απάντησαν και το έβαλαν στο αμπάρι του καϊκιού.
Όταν όμως έφτασαν στα μέσα της διαδρομής λένε μεταξύ τους.
― Δεν παίρνουμε το λάδι της γριάς να το φάμε; Μήπως η Παναγία θα φάη το λάδι;
― Πήγαινε πάρτο απ’ το αμαπάρι.
Κατέβηκε ο ένας εξ αυτών εις το αμπάρι, ψάχνει, πουθενά το λάδι.
― Πού τόβαλες; φέρε μου το τιμόνι και πήγαινε εσύ να το φέρης.
Κατεβαίνει και αυτός, πουθενά το λάδι. Αναρωτιόντουσαν μεταξύ τους τι έγινε!
Μόλις έφτασαν στα Στροφάδια, στο σημείο που πήγαν να δέσουν το καΐκι, βλέπουν μπροστά τους το μπουκάλι με το λάδι.
Συντετριμμένοι πήραν το μπουκάλι και μου το έφεραν στο Μοναστήρι.
― Πάτερ θέλαμε να φάμε το λάδι της γριάς και μας το πήρε η Παναγία μέσα από το καΐκι. Πάρτο ν’ ανάψης τα κανδήλια.
* * *
Εις τα πενήντα χρόνια που έκαμα στο Μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, είδα πάρα πολλά θαύματα που έκανε ο άγιος, εξ αυτών θα γράψω λίγα για να δήτε πόση παρρησία έχει ο άγιος εις τον Θεόν.
Ένα παιδάκι ηλικίας 7-8 ετών από το χωριό Βανάτο Ζακύνθου έπαιζε μέσα στο αμπέλι τους.
Ένας κυνηγός όμως, που κυνηγούσε σ’ αυτή την περιοχή, μόλις είδε να σηκώνεται ένα ορτύκι έριξε μια ντουφεκιά χωρίς να προσέξει το παιδάκι που το σκέπαζαν τα φύλλα του αμπελιού, και κατά λάθος χτύπησε το παιδί στο πρόσωπο και συγκεκριμένα στα δυο του μάτια.
Οι γονείς του πήγαν το παιδί στο Γιατρό τον κ. Νταγιάντα. Ο Γιατρός είπε ότι πρέπει να του βγάλουμε τους βολβούς ειδάλλως κινδυνεύει να πεθάνη από μόλυνση. Τελικά απεφάσισαν οι γονείς και ο γιατρός να αφαιρέσουν τους βολβούς και βυθίστηκε το παιδάκι επί είκοσι χρόνια μέσα στο σκοτάδι. Τυφλό πια ζητιάνευε για να εξοικονομήση τα προς το ζην.
Κάθε χρόνο, όταν εορτάζει ο άγιος Διονύσιος, συνηθίζουμε να γίνεται περιφορά του αγίου σκηνώματος μέσα στην πόλη, τότε πολλοί άρρωστοι ξαπλώνουν κατά γης, για να περάσει από πάνω τους το άγιο Λείψανο.
Σε μια, λοιπόν, τέτοια εορτή λέγει ο τυφλός σε κάποιον.
― Βρε παιδί μου, δεν έχω μάτια, δεν με ξαπλώνεις στο δρόμο που θα περάση ο άγιος, μήπως μου δώση το φως μου;
Ο καλός αυτός άνθρωπος τον ξάπλωσε στο δρόμο και όταν ο τυφλός αισθάνθηκε ότι ήταν ο άγιος από πάνω του, σήκωσε τα χέρια του και έπιασε τα πόδια του Αγίου και με όλη τη δύναμη της ψυχής του φώναξε.
Άγιε του Θεού, δώσε μου το φως μου να σ’ αφήσω να φύγης.
Έτρεξε η επιτροπή να του πάρη τα χέρια αλλά αυτός ήταν χειροδύναμος και συνέχιζε να φωνάζη: «Όχι, δεν τον αφήνω να φύγει».
― Άγιε μου Διονύσιε, δος μου το φως μου.
Αυτομάτως απέκτησε καινούρια μάτια.
Αυτό το θαύμα το είδα με τα μάτια μου.
* * *
Ένα άλλο επίσης συγκλονιστικό θαύμα είναι το εξής:
Ένα κοριτσάκι από την Καλιφόρνια της Αμερικής ήταν παράλυτο. Είχε σοβαρό πρόβλημα στη σπονδυλική του στήλη. Συχνά έβλεπαν στον ύπνο τους και αυτό και η μητέρα της ένα καλόγηρο που τους καλούσε να έρθουν στη Ζάκυνθο και τους υποσχόταν ότι το κοριτσάκι θα γίνη καλά.
Τελικά απεφάσισαν να έρθουν στο νησί μας αν και δεν ήξευραν να μιλάνε ελληνικά.
Ένας καλός γιατρός, ονόματι Κούμανης, μιλούσε καλά την Αγγλική γλώσσα και λέγει στη μητέρα του κοριτσιού γεμάτος απορία.
― Καλά ήλθες από την Καλιφόρνια στη Ζάκυνθο; Ποίος είναι ικανός από εμάς να θεραπεύση το παιδί σου;
Η μητέρα του απάντησε ότι έβλεπαν ένα καλόγηρο που τους παρότρυνε γι’ αυτό.
Αμέσως κατάλαβε ο γιατρός και της υπέδειξε να πάη στο Ναό του αγίου Διονυσίου. Κατά θεία συγκυρία ήταν και η εορτή του Αγίου Διονυσίου.
Επήγαν λοιπόν στην εκκλησία και στον Εσπερινό μόλις βγάλαμε τον Άγιο στην Ωραία Πύλη, καθώς ήταν το κοριτσάκι ακίνητο, παράλυτο δίνει ένα σάλτο και πάει και αγκαλιάζει τα πόδια του Αγίου, και έλεγε στην ελληνική γλώσσα, παρ’ όλο που δεν την ήξερε.
― Αυτός ερχόταν στην Καλιφόρνια και μου έλεγε, πως θα με κάνει καλά.
Το τι έγινε δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει. Και η μητέρα της ευχαριστώντας τον Άγιο έφυγε με το κοριτσάκι της υγιέστατο.
* * *
Άλλο θαύμα του Αγίου Διονυσίου.
Κατά την Ιταλογερμανική κατοχή το 1942 απέναντι απ’ την εκκλησία του Αγίου είχαν αράξει τα πλοία των Γερμανών. Το βράδυ εκείνο ήλθαν τα αεροπλάνα των Άγγλων και εβομβάρδισαν τα πλοία, οι βόμβες έπεσαν 13 μ. από την εκκλησία, 13 μ. από το καμπαναριό και 13,20 μ. από την νέα Εκκλησία. Έπεσαν 12 βόμβες και εξεράγησαν οι  6. Τα βλήματα έφθασαν στα θεμέλια της Εκκλησίας χωρίς να πάθει τίποτα.
Εκείνη την ώρα εγώ καθόμουνα πάνω στο παράθυρό μου και η πίεση του αέρος με πέταξε 3 μ. μέσα στο κελλί μου.
Το πρωί ήλθαν οι στρατηγοί των Γερμανών και των Ιταλών και μας είπαν ότι όχι μόνο έπρεπε να καταστραφεί η Εκκλησία αλλά και τα γύρω σπίτια.
Ο δε Ιταλός έλεγε: «θαύμα του αγίου Διονυσίου» και μας παρεκάλεσαν να ανοίξουμε τον Άγιο για να προσκυνήσουν.
* * *
Στο Μοναστήρι μας τον άγιο Διονύσιο υπήρχαν άγιοι άνθρωποι, νάχουμε την ευχή τους.
Ένας ιερεύς ονόματι Ανδρόνικος, ένα Σάββατο, ενώ λειτουργούσε στον Άγιο Διονύσιο, ήλθε κοινώνησε και μου λέει: π. Χρυσόστομε φεύγω, φεύγω, φεύγω, δος μου την ευχή σου. Εν συνεχεία πήγε στον ηγούμενο και του είπε: Άγιε ηγούμενε, συγχώρησέ με, φεύγω.
― Πού πας Ανδρόνικε; του λέει μ’ απορία ο ηγούμενος.
― Φεύγω για την άνω Ιερουσαλήμ, πάω στην Πατρίδα.
Εφ’ όσον πήρε την συγχώρησι από τον ηγούμενο, πήγε σ’ όλους τους πατέρες συγχωρέθηκε και πήρε την ευχή τους, πήγε στο κελλάκι του, ετοιμάσθηκε φόρεσε την ιερατική του στολή, ξάπλωσε στο κρεβάτι του και κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο.
Επίσης και ο μοναχός Γρηγόριος, ένας λεβεντάνθρωπος, πλύθηκε, φόρεσε τα ρασάκια του, πήγε πρώτα και προσκύνησε στην Παναγία μας, μετά πήγε σ’ όλους τους πατέρες και ζήτησε συγχώρηση, εν συνεχεία στο κελλί του και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου.
* * *
Ένας μοναχός ονόματι Δαυίδ που, δυστυχώς, είχε κυριευθεί από το πάθος της πλεονεξίας, είχε το διακόνημα να ανάβη τα καντήλια, αυτός τσιγγουνευόταν το λάδι και έβαζε λίγο, το υπόλοιπο το κρατούσε και το πούλαγε.
Ένας άλλος μοναχός που τον πήρε είδησι, του λέγει: Πάτερ μου το λάδι που κρατάς θα γίνη θάλασσα και θα σε πνίξη. Και όντως έτσι και έγινε. Μία μέρα που ερχόταν με κάποιο ανηψιό του από τα Στροφάδια στη Ζάκυνθο, δυστυχώς πνίγηκαν. Μεγάλο κακό η πλεονεξία, και «ο Θεός ου μυκτηρίζεται»…
* * *
Η ευσπλαχνία και το έλεος του Θεού μας, φαίνεται στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Ήμουν στο μετόχι του Αγίου Διονυσίου που έχουμε στην Κεφαλληνία, στα Χιονάτα. Μία μέρα, που ήμουνα στο χωράφι, βλέπω ένα κύριο να έρχεται καβάλα στο άλογό του, σταματάει και μου λέει: Θέλω τον παπά του αγίου Διονυσίου.
― Τι τον θέλεις; τον ρωτάω.
― Να εξομολογηθώ, μου λέει.
― Έλα πάμε του λέω.
Αυτός ο άνθρωπος ονόματι Κυρηναίος ήταν αντάρτης. Κι ο καημένος είχε κάνει πολλές αμαρτίες στη ζωή του, εκτός από φόνο. Είχε όμως τόση μετάνοια που επί 3 ½ ώρες τον εξομολογούσα και τα δάκρυα του έτρεχαν ποτάμι. Από τους λυγμούς πολλές φορές, ούτε να μιλήσει δεν μπορούσε, και εγώ τον άφηνα να συνέλθει και μετά να συνεχίσει. Στο τέλος μου λέει: ευτυχώς παπά μου που δεν έφυγα, γιατί μόλις σε είδα ότι ήσουνα τόσο νέος, μούλεγε ο λογισμός μου να γυρίσω πίσω.
Του λέω: άκουσε παιδί μου, για να σου δώσω να κοινωνήσης το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας πρέπει να κάνεις κάποιο κανόνα πρώτα.
― Ότι μου πήτε πάτερ μου.
― Λοιπόν, άκουσε παιδί μου. Επί τρεις μήνες θα κάνεις κάθε μέρα 100 μετάνοιες. Σε τρεις μήνες θα ξανάρθεις να τα πούμε.
Σε τρεις ακριβώς μήνες έρχεται ο Κυρηναίος και μου λέει:
― Ότι μου είπες, πάτερ μου, το έκανα, έχω ένα καλυβάκι στο χωράφι μου και εκεί πήγα και έμεινα και έκανα τις μετάνοιές μου.
― Εντάξει παιδί μου, του λέω, θα συμπληρώσουμε λίγο κανόνα ακόμη. Για να μη πολυλογώ βάζοντάς του κανόνα, αφού συμπληρώθηκε 1,5 χρόνος από την πρώτη του εξομολόγηση, έκρινα ότι ήλθε η ώρα για να κοινωνήση των αχράντων μυστηρίων.
Τα περισσότερα κακά τα είχε κάνει σε ένα χωριό που λέγεται Αγρίνιο.
Εκεί σκέφτηκα να κοινωνήση, αφού πρώτα ζητήσει συγχώρηση από όλους τους χωριανούς.
Του λέω λοιπόν.
― Άκουσε, Κυρηναίε μου, αύριο θα πάω να λειτουργήσω στα Αγρίνια, νάρθεις εκεί να σε κοινωνήσω.
― Μα παπά μου, αν με δουν θα με λυντσάρουν,  έχω κάνει τόσα κακά σ’ αυτούς τους ανθρώπους.
― Μη φοβάσαι, του λέω, θα καθίσης κοντά στην πόρτα του ιερού και αν δεις κάποια ύποπτη κίνηση, έλα μέσα. Έλα πρωί-πρωί, θα σε περιμένω εκεί.
Εγώ είχα πάει από το προηγούμενο βράδυ στο χωριό και μίλησα στους κατοίκους του χωριού για την αγάπη που πρέπει να έχουμε ακόμη και στους εχθρούς μας και να τους συγχωράμε, για να μας συγχωρήση κι εμάς ο Θεός και να εξαλείψη τα πλήθη των ανομιών μας.
Δεν τους ανέφερα όμως τίποτε για τον Κυρηναίο. Την άλλη ημέρα, Κυριακή πρωί, βλέπω τον Κυρηναίο να με περιμένη από τα χαράματα έξω από την εκκλησία.
― Φοβάμαι πάτερ μου, μου λέει.
― Μη φοβάσαι, παιδί μου, κάνε ότι σου είπα.
Πράγματι ήλθε και κάθισε κοντά στην πόρτα του ιερού.
Γρήγορα μαθεύτηκε στο χωριό ότι ήλθε ο Κυρηναίος και γέμισε η εκκλησία από κόσμο. Όταν πλησίασε η ώρα της θείας Κοινωνίας, έκανα νόημα στον Κυρηναίο να ζητήση συγχώρηση από όλους.
Ανέβηκε ο Κυρηναίος στα σκαλάκια του Ιερού και άρχισε να εξομολογείται με λυγμούς δημοσίως, ότι τους είχε κάνει και να ζητάει συγχώρηση από όλους.
Τότε όλο το εκκλησίασμα φώναζε: «συγχωρημένος νάσαι».
Κανείς δεν μπορεί να φαντασθεί, τι ατμόσφαιρα συγκινητική επικρατούσε σ’ όλο το εκκλησίασμα.
Με συντριβή και πλήρη μετάνοια κοινώνησε των Αχράντων μυστηρίων.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας συναγωνίζονταν οι χωρικοί ποιος θα πάρει τον Κυρηναίο στο σπίτι του, για να του κάνη το τραπέζι.
* * *
Συγχρόνως με τις υπηρεσίες μου στον Άγιο Διονύσιο έκτιζα και το Μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία μας την Ελευθερώτρια. Η φροντίδα της Παναγίας μας και η άμεση βοήθειά της ήταν ολοφάνερη.
Όταν δεν είχα καθόλου χρήματα για να συνεχίσω το έργο, άγνωστοι άνθρωποι μου έδιναν χρήματα, όπως μια κυρία από την Καλιφόρνια, ήλθε στη Ζάκυνθο και μου λέει: Η μάννα μου μού άφησε 1000 δολ. να τα δώσω σε μία εκκλησία και τα έφερα σε σας.
Επίσης όταν θα έφερναν την εικόνα της Παναγίας μας από την Αθήνα, που αγιογράφησε ο κ. Αντώνιος Στανίτσας, δεν είχα ούτε μία δραχμή για να τους περιποιηθώ. Ήμουνα πολύ στενοχωρημένος και όπως βάδιζα στην Παραλία, ένας φίλος μου από απέναντι μου φώναξε να μου δώση ένα αναψυκτικό για να δροσιστώ.
Την ώρα που το έπινα όρθιος, καταϊδρωμένος και κουρασμένος περνάει ο ταχυδρόμος και μου λέει: «Πάτερ μου έχετε μία επιταγή, αλλά επειδή ήταν πολλά τα χρήματα, δεν τα πήρα μαζί μου, να πάτε να τα πάρετε».
Πήγα στο ταχυδρομείο και πήρα 5.000 δρχ. εκείνη την εποχή, μου τα έστειλε μία άγνωστη γυναίκα, και έτσι με τα χρήματα αυτά τους εξυπηρέτησα όλους.
* * *
Ένα άλλο θαυμαστό περιστατικό είναι το εξής. Μου χρειάζονταν 62 τσουβάλια τσιμέντο. Χρήματα δεν είχα για να τα αγοράσω και οι εργασίες είχαν σταματήσει, ο μάστορας λόγω της καθυστερήσεως, επειδή είχε και άλλες δουλειές, ήθελε να χαλάσει την σκαλωσιά, διότι χρειαζόταν τα ξύλα.
― Μη τα χαλάς, βρε παιδί μου, του λέω, θα τα βρούμε τα τσιμέντα.
Κι όπως καθόμουν σκεπτικός και αμήχανος, έρχονται δύο άγνωστοι άνθρωποι και μου λένε: θέλουμε τον π. Χρυσόστομο.
― Εγώ είμαι, τους λέω.
― Πάτερ μου ο κ. Μιχαηλίδης σας στέλνει 62 σακιά τσιμέντο.
Ακριβώς όσα χρειαζόμασταν. Μεγάλη η Χάρις της Παναγίας μας.
Μια χρονιά που είχε μεγάλη ανομβρία η στάθμη του πηγαδιού μας είχε πολύ κατεβεί και κινδυνεύαμε να μείνουμε χωρίς νερό, σημειωτέον, ότι εμείς πίνουμε από αυτό το νερό και μ’ αυτό καλύπτουμε όλες τις ανάγκες της Μονής.
Διάβασα μια σχετική ευχή, ρίχνοντας μέσα και ένα Σταυρό με τίμιο ξύλο (φυσικά τον Σταυρό τον είχαμε δέσει και τον ανασύραμε), αμέσως η στάθμη του νερού ανέβηκε και έκτοτε ποτέ δεν μας έχει λείψει αυτό το ευλογημένο αγαθό.
Πώς κανείς να μην ευχαριστεί την Παναγία μας, που μέρα-νύχτα σαν στοργική μάννα φροντίζει να καλύπτει όλες τις ανάγκες των παιδιών της και δέεται αενάως για την σωτηρία μας; γι’ αυτό και εμείς ας ψάλλουμε αδιαλείπτως  ΧΑΙΡΕ ΠΑΡΘΕΝΕ ΧΑΙΡΕ, ΧΑΙΡΕ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ, ΧΑΙΡΕ ΔΕΔΟΞΑΣΜΕΝΗ, ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ!
* * *
Εκτός από τον Άγιο Διονύσιο, με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας, κατόπιν πολλής προσευχής, με αξίωσε ο Θεός και η Παναγία μας και έφτιαξα ένα μικρό μοναστήρι προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ελευθερωτρίας.
Και τα θαύματα της Παναγίας μας είναι πάρα πολλά. Σε πολλές άτεκνες μητέρες έχει χαρίσει παιδάκια. Πολλούς δαιμονισμένους έχει θεραπεύσει, καρκινοπαθείς και από άλλες ασθένειες. Θα μνημονεύσω μόνο ένα πολύ συγκλονιστικό θαύμα. Έγινε όταν ο αγιογράφος Κων/νος Μπάρμπας αγιογραφούσε τον Παντοκράτορα. Ήλθε ένας παράλυτος ονόματι Νικόλας Χαϊκάλης από την Αθήνα.
Περπατούσε με πατερίτσες και υποβασταζόμενος από την γυναίκα του και τις αδελφές του. Στην κυριολεξία τα πόδια του τα έσερνε.
Με παρεκάλεσε να κάνω μια παράκληση στην Παναγία με την ελπίδα της θεραπείας.
Όταν άρχισα να κάνω την παράκληση, αυτός παίρνει αγκαλιά μια μικρή εικόνα της Παναγίας της Ελευθερωτρίας που βρίσκεται πάνω στο θρόνο της μεγάλης εικόνος και παρακαλούσε κλαίγοντας την Παναγία να του χαρίση την υγεία του. Σε λίγο αισθάνθηκε τέτοια δύναμη στα πόδια του και άρχισε να περπατάει χωρίς καμμιά βοήθεια.
Δεν το πίστευε. Αλήθεια περπατάω; έγινα καλά; φώναζε και βάζει τις πατερίτσες στον ώμο του και έφυγε τρέχοντας. Ο δε αγιογράφος έμεινε έκπληκτος από το θαύμα αυτό, που το είδε με τα μάτια του.
Έγραψα εν ολίγοις κάποια από τα θαύματα τα οποία έζησα στο διάβα της μοναχικής και ιερατικής μου διακονίας.
Εύχεσθε και για μένα
Μετ’ απείρων ευχών
Αρχιμ. Χρυσόστομος
http://impantokratoror.gr

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Σχεδόν όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το στόμα {από το πώς μιλάς} και, επίσης, από το πόσο εξαρτάσαι από τα πάθη σου

Σχεδόν όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το στόμα {από το πώς μιλάς} και, επίσης, από το πόσο εξαρτάσαι από τα πάθη σου


Σχεδόν όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το στόμα {από το πώς μιλάς} και, επίσης, από το πόσο εξαρτάσαι από τα πάθη σου.

-Να αγαπάς τη γυναίκα σου πιό πολύ απ’ τον εαυτό σου. Με έργα, όχι με λόγια. Και να μη της μιλάς ποτέ άσχημα, γιατί καμιά φορά η γλώσσα σκοτώνει και καταστρέφει την αγάπη. Επίσης, να προσέχετε, γιατί μερικοί γονείς χαϊδεύουν πολύ τα παιδιά τους και τους κάνουν όλα τα χατίρια. Κα
ι όταν χαϊδεύεις πολύ το παιδί, θα γίνει εγωιστής και θα πάρει στραβό δρόμο. Πολλοί γονείς φροντίζουν περισσότερο να δώσουν υλικά πράγματα στα παιδιά τους. Αυτό είναι λάθος. Το σώμα έχει πολλές υλικές επιθυμίες, αλλά σύντομη ζωή. Η ψυχή έχει συνέχεια, άλλη πορεία. Η ψυχή δεν καταλήγει στο χώμα, άλλα στο Θεό. Όλοι σήμερα ασχολούνται με το σώμα τους, όχι με τις ανάγκες της ψυχής τους.

-Ποιες είναι οι ανάγκες της ψυχής;

-Να, πώς να στο πω; Οι ανάγκες της ψυχής είναι διαφορετικές. Και οι χαρές της ψυχής είναι αλλιώτικες από τις χαρές του σώματος. Το σώμα εύκολα το βολεύεις, τη ψυχή όχι. Αν έχεις λεφτά και μπεις σε ένα μεγάλο μαγαζί, το σώμα βολεύτηκε. Αλλά τί μπορείς να βρεις σε ένα, πώς τα λένε αυτά τα μεγάλα μαγαζιά, ναι, σουπερ μάρκετ, για τη ψυχή σου; Η ψυχή χρειάζεται άλλα πράγματα. Η ψυχή έχει ανάγκη από ειρήνη, ησυχία, επικοινωνία με το Θεό. Για να συντηρηθεί το σώμα, χρειάζονται αργύρια και επιούσιος άρτος. Η ψυχή για να συντηρηθεί χρειάζεται θεία τάλαντα, τον επουράνιο Άρτο».
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ
http://talantoblog.blogspot.gr/
ΗΛΙΑΣ   ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ   25 ΙΑΝ 2012


Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Η Παναγία οικονόμησε … Όρος 2014

Η Παναγία οικονόμησε … Όρος 2014

Βιγλολαυριώτες συναντώ , ατρόμητους ακρίτες …
Σταυροδικέφαλο βαστούν Χριστού οι ερημίτες !
Τον κυματίζουν στα ψηλά στης εσχατιάς τα μέρη  …
Λεύτεροι και αδούλωτοι αγιάζουν το αγέρι  !

Συντεταγμένες και μιστρί , ράσα χιλιοφθαρμένα 
Στην πέτρα του όρους του Σινά προσεύχεται για σένα ! 
Του Αγίου Μηνά έχει φρόνημα και το σπαθί κρατάει
Ειρήνη μόνο επιζητά  κι όλους τους αγαπάει !

Λιόλουστο μεσημέρι στην Βίγλα  στον Ακράθω …Από παντού προβάλλουν ασκηταριά ερημικά και αγέρωχα . Αιώνες και καιροί τα σημάδεψαν,  κάνοντάς τα μέρη αναπόσπαστα στου Ποιητή την πάνσοφη φτιάξη . Στεκόμαστε στα ψηλότερα αγνάντια και ανασαίνουμε μυρωμένο οξυγόνο . Φωνάζουμε , να ακουστεί η χαρά μας όσο πιο μακριά … Προσπαθούμε να …αγγίξουμε θάλασσα και ουρανό στο σμίξιμό τους . Ο Μιχάλης και ο Θεοδόσης θέλουν να στείλουν μακριά τις πέτρες τους , ο Γιώργης κι ο Νικόλας χαίρονται σαν νιογέννητοι την ελευθερία των αισθήσεων . Άκραθως ! 

Το ακρωτήρι των γενναίων ερημιτών του Όρους! Κατεβαίνουμε προς το κελλί της Αγίας Σκέπης . Μας υποδέχεται ο Γέροντας Πατάπιος .
 Όλα γύρω μαρτυρούν πως η αγάπη κατοικεί εδώ . Όλα δείχνουν τον Θεό . Όλα από Αυτόν και για Αυτόν  …
Κρήνες σκαλιστές , παρτέρια ολόχρωμα , κηπάκια κατάγιομα από ανθούς και δέντρα αμέτρητα στο μπαλκονάκι της Βίγλας το νοικοκυρεμένο και μαγευτικό.
  

Στο Αρχονταρίκι δίπλα στην μικρή τράπεζα, ο πατήρ Πατάπιος μας προσφέρει κέρασμα και μας μιλά ήρεμα και απλά  . Απέναντί μου,  ένα καδράκι με δυο μορφές Γερόντων . 

Και πάλι ο πατήρ Επιφάνιος μπροστά μας στο πλάι του Αγίου Πατρός  Ανθίμου του Μικραγιαννανίτη . 


Ήταν  ο πνευματικός μου ! μας λέει ο πατήρ Πατάπιος ! Αγιασμένη μορφή ! Την ευχούλα του να έχουμε ! Και ο πατήρ Επιφάνιος τι μέγεθος ! Γι αυτό τους έχω μαζί να μας ευλογούν οι Άγιοι Γέροντες !Προσκυνήσαμε στο εκκλησάκι της Αγίας Σκέπης που σε λίγες μέρες θα εόρταζε . Εδώ διατηρούν ακόμα την παλαιά τάξη του μηναίου και εορτάζουν την Θεομητορική πανήγυρη την 1ηΟκτωβρίου , 13 με το παλαιό . Έπειτα κατεβήκαμε στο τελευταίο διάζωμα και εισήλθαμε  στην εκκλησιά του Αγίου Παταπίου . Μπροστά στο μικρό Ιερό της , το τίμιο λείψανο του Αγίου , μας υποδέχτηκε χαρίζοντάς μας άλλη μια σπάνια στιγμή γαλήνιας τρυφής . Αποχαιρετίσαμε τον Γέροντα και πήραμε τον ανηφορικό δρόμο για το κελί του πατρός Ιωσήφ του Βιγλιώτη . Εργασίες στην αυλή του κελιού με την ονειρεμένη  Θέα . Είκοσι πέντε χρόνια τώρα ο Μοναχός παλεύει να το αναστηλώσει …
Μα πιο πολύ μάχεται  με της φύσης τα στοιχειά  ! Θέλει γενναιότητα σπάνια για να ζήσεις εδώ πάνω . Σεισμός οι βροντές που κάνουν τη νύχτα μέρα  κι οι κεραυνοί κι οι κρότοι και οι εκρήξεις τους  που φοβίζουν ανείπωτα . Μα με τον καιρό ο ασκητής τα συνήθισε όλα τούτα μα πάντα αγρυπνεί και γρηγορεί . 
Κι ένα πεζούλι το πιο ψηλό του Ακράθωνα ,  να μας θυμίζει τις φορές που σε φωτογραφίες έχουμε δει τον Γέροντα να χαιρετά τους ιπτάμενους λεβέντες της Πατρίδας μας , όταν  περνούν από πάνω , κυματίζοντας τις σημαίες τις ένδοξες .
Την Ελληνική και του Βυζαντίου . Θέλαμε όσο τίποτα να τον ανταμώσουμε αυτόν τον περήφανο Μοναχό  με την γενναία καρδιά ,την πάντα αδούλωτη .  Το «πνευματικό ραντάρ» όλων των αξιόμαχων πιλότων της πολεμικής αεροπορίας . Στην πόρτα του κελιού υπήρχαν οδηγίες . Χτυπήστε δυνατά την καμπάνα και περιμένετε. Άλλο που δεν θέλαμε εμείς . Αντιλάλησε η χαράδρα από την γλυκολαλιά της . Βγήκε ο Γέροντας ! Αεικίνητος σαν αετός  και χαμογελαστός σαν παιδί  ! Μας άνοιξε να προσκυνήσουμε στον Άγιο Μηνά τον προστάτη του και έπειτα μας πέρασε στο Αρχονταρίκι με τα πολλά βιβλία  . Ντυμένος με ένα παλιό όλο μπαλώματα σκονισμένο  αντερί ,  στάθηκε για λίγο να ανασάνει  από την συνεχή προσπάθεια  που καταβάλλει για να φτιάξει το κελάκι του  προς δόξαν Θεού . 
Το μαρμάρινο ψηφιδωτό της εισόδου , δικό του κομψοτέχνημα . Αληθινός τόπος προσευχής , με μια πέτρα από το όρος Σινά στο κέντρο του να το αγιάζει . Μα και το απότομο κλιμακοστάσι ,  που πριν λίγες στιγμές αξιωθήκαμε να πατήσουμε στον πηγαιμό για το  σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου,  δικός του μόχθος κι αυτός  ! Ακάματος ! μια λέξη ταιριαστή που  μπορείς να πεις  για να τον περιγράψεις ! Καλλικέλαδος εργάτης του Χριστού επίσης ! Στις αγρυπνίες της Λαύρας πάντα η φωνή του κινεί τις προσευχητικές  ψυχές ! Μαϊστωρ αληθινός !   
Γεμάτο το μικρό δωμάτιο  από εμβλήματα της πολεμικής αεροπορίας που τιμητικά του έχουν απονεμηθεί όλα αυτά τα χρόνια . Κάθε ένα και μια πρόσκληση  για ανάβαση στα υψηλά και τα αιώνια : Αιέν υψικρατείν ! Μετά δικαίου υγειάζειν ! Δια μόχθου τα άριστα ! Ιστορία μέλλοντος γνώσις εστί !  Όλα τόσο ταιριαστά με τον Πάτερ Ιωσήφ  ! Και μια στολή πιλότου κρεμασμένη , να θυμίζει σε όλους την ευγνωμοσύνη που τρέφουν οι ιπτάμενοι υπερασπιστές στον Γέροντά τους.  Πάνω της χαραγμένα τα διακριτικά : Ιωσήφ Μοναχός . Είσαι έτοιμος για το ταξίδι της ζωής !
-Από πού είστε πάτερ ; τον ρώτησε ο Θεοδόσιος που κάτι γνώριζε για τον τόπο της καταγωγής του , μα η απάντηση που του έδωσε ήταν τόσο όμορφη και απρόσμενη , φανέρωμα αφοσίωσης και αταλάντευτης αποταγής : -Απ τον Παράδεισο είμαι ! Μόνο που έπεσα κάτω και επιθυμώ να επιστρέψω κάποτε ! Διαβάζω σε μια μικρή κορνίζα με δικά του λόγια  δίπλα μου :  
 π πτερύγωννέμων ρχόμενος ες τόπον ερήνης, ατε, λαμβάνει, κα φέρει τνντως ερήνην ες τπέρατα τς Οκουμένης.ωσφ Μοναχός, Βίγλα,γιον ρος. - Ειρήνη παιδιά μου ! Αυτή επιζητώ ! τίποτε άλλο ! Και υπομονή σε όλους και ιδίως σε αυτούς που ξεκινούν την πνευματική ζωή ! Όλους να τους αγαπάμε ! Εμείς με την πρώτη,  έχουμε την απαίτηση ο άλλος να γίνει φωστήρας της οικουμένης και Ρήτορας και καθηγητής του Πανεπιστημίου ! Οι Γεροντάδες πάντα στις οδοιπορίες βάζανε πρώτα να περπατήσει ο πιο αργός ! Με καταλαβαίνετε ;
Έρχονται πολλοί εδώ και συζητούμε . Κι είναι μερικοί που είναι πολύ μπερδεμένοι οι  καημένοι. Να ήρθε ένας τις προάλλες και άρχισε να μου λέει τις γνωστές θεωρίες για την προέλευση του ανθρωπίνου γένους …ότι δηλαδή προερχόμαστε από τον πίθηκο και άλλα τέτοια . Θυμήθηκα να του πω εκείνο που έλεγε ο Γέροντας Παϊσιος: Άμα η δεκαοχτούρα πει : δεκαεννιά , θα της βάλω είκοσι !  Μα εκείνος ο ευλογημένος συνέχισε να μου λέει για έρευνες που πιστοποιούν την εξυπνάδα του πιθήκου και άλλες μωροθεωρίες που δυστυχώς πολλούς πλανεύουν . Όση ώρα μιλούσε εγώ σιωπούσα και έκανα προσευχή και έλεγα Κύριε φώτισέ με να πω κάτι να βοηθήσω αυτόν τον άνθρωπο ! Και με φώτισε παιδιά ο Κύριος ! Βούρκωσαν τα μάτια του Γέροντα Ιωσήφ  με την θύμηση του Κυρίου ! Δεν τον ένοιαζε που φανερώθηκαν τα δάκρυα … - Του λέω λοιπόν : Βρε παιδάκι μου δεν έχω δει ποτέ μου ως τώρα έναν πίθηκο Προϊστάμενο στην Νάσα ή Γενικό Γραμματέα  σε ερευνητικό κέντρο! Τι θεωρίες είναι αυτές που καταρρίπτονται τόσο εύκολα; Kάποιος μέτριος ξεστόμισε μια ανοησία για να γίνει σπουδαίος και εμείς τον πιστέψαμε ;
Συνέχισε ο Γέροντας και εμείς δεν χορταίναμε να τον ακούμε .
–Ξέρω πιο καλά το κοράνι από την Αγία Γραφή ! μας είπε …Μας έφερε να δούμε λοιπόν μια πολύ δουλεμένη νέα συγκριτική μελέτη του πάνω στα εκεί γραφόμενα . Τα αντιπαρέβαλλε  με πολλά χωρία από το Ευαγγέλιό μας ! Ρίχνει άπλετο φως στην άγνοια των πολλών  που δυστυχώς πολλές φορές αβασάνιστα και ελαφρά τη καρδία , ασεβώς εξομοιώνει…
Κάποιος ασυναίσθητα κοίταξε το ρολόι του ! -Μην φοβάστε ! μας είπε. -Στις τρεισήμισι περνάει το μετρό για Λαύρα ! Ένας εργάτης μπήκε για λίγο και κάτι τον ρώτησε …- Τον είδατε παιδιά μου ;Έλληνας , Οικογενειάρχης πολύτεκνος από την Αθήνα .Μάστορας καταπληκτικός ! Ανεβαίνει εδώ πάνω και κάνει μεροκάματα γιατί δεν βρίσκει πουθενά δουλειά ! Άμα τον ακούσεις , όλη μέρα μες στην χαρά , δοξολογεί και ευχαριστεί που βγάζει το ψωμί των παιδιών του ! Αυτά να βλέπουμε ! Αυτούς τους ανθρώπους που υπομένουν και αγαπούν τα δώρα του Κυρίου ! 
Άντε τώρα να σας πάω στην Λαύρα για τον εσπερινό με το μετρό ! Μόνο που θέλουν φούσκωμα τα λάστιχα και κάτι κοτρώνες  ξεφόρτωμα ! μας είπε και με άφταστο βήμα άρχισε να ξεμακραίνει  προς το αγροτικό φορτηγάκι του .
Με τον Άγιο Μηνά Γέροντα πως τα πάτε ;πρόλαβα και τον  ρώτησα …
Τι να σου πω παιδάκι μου με εμένα που έχει μπλέξει !
Ξεφορτώσαμε τις πέτρες και ο Γέροντας με αστραπιαίες κινήσεις τις μετέφερε παραδίπλα ώστε να αδειάσει η καρότσα   .
Πήραμε τον δρόμο του γυρισμού . Ξεκινήσαμε οι 5 με τον Γέροντα οδηγό και φτάσαμε στην Λαύρα 15!! 
Καταλάβαμε τι εννοούσε μετρό ο πάτερ Ιωσήφ ! Έκανε συνέχεια στάσεις για να αναπαύσει  οδοιπόρους που επέστρεφαν για τον εσπερινό στο Μοναστήρι ! Εκεί τον περίμενε ένας ανώτατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας που είχε έρθει να τον επισκεφθεί .

 Ίσα που προλάβαμε να πάρουμε την ευχή του και ένα τελευταίο χαμόγελο ελπίδας και μακροθυμίας Κυρίου . Στο στερέωμα της ψυχής μας πάντα το λάβαρο του Ακρίτα Μοναχού θα κυματίζει για όσο ζούμε                                                                     ( συνεχίζεται …)  
Νώντας Σκοπετέας
Η Παναγία οικονόμησε …
                                        Ημερολόγιο  Όρους 2014

Για προηγούμενες οδοιπορίες μας στο περιβόλι της Παναγίας μεταβείτε στο οριζόντιο μενού και στον τίτλο : Ημερολόγιο Όρους . 
http://sotiriapsixis.blogspot.gr/2014/11/2014-6.html
http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η τέχνη της Ευχής

Η τέχνη της Ευχής


  • Από  askitikon.eu
Η τέχνη της Ευχής

Θέλετε λέγει ο άγιος, να σας πω την αλήθεια; Για να μην έχετε πειρασμούς και κακούς λογισμούς, χρειάζεται να ησυχάζει το μυαλό σας. Να μην έχετε ούτε δεξιούς λογισμούς.
Εδώ είναι η δική μας αποτυχία: Μόλις δούμε έναν καλό, κατά την γνώμη μας λογισμό, τον δεχόμαστε. Όταν όμως συνηθίσωμε να πιάνουμε τις μέλισσες, θα πιάσωμε και σφήκα, και αυτή θα μας τσιμπήση και θα πονέσωμε πολύ.
Γι' αυτό, προ πάντων είναι αναγκαίο να φοβούμεθα τους δεξιούς λογισμούς. Να μην κινούνται ούτε αυτοί μέσα μας, για να παραμείνει μόνον το όνομα του Ιησού, ο Χριστός.
Όπως όταν πρόκειται να βρέξη, βλέπομε την αστραπή να διασχίζη ταχύτατα τον αέρα του στερεώματος, έτσι ακριβώς και στον χώρο της καρδιάς μας οφείλομε να λέμε συνεχώς και ταχύτατα -αει στρεφειν- το όνομα του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», ανάλογα με το πόσο χωράει η καρδιά μας.
Διότι η ευχή μας χαρίζει τον υετό των θείων χαρίτων και δωρεών, των θείων ευεργατημάτων και εμπειριών, και μας μαθαίνει ότι ο Θεός πολεμάει, ενώ εμείς απλώς παρακολουθούμε την τέχνη του...
Όμως χρειαζόμαστε και κάτι ακόμη:
Προσοχή, ώστε να αποδιώχνωμε αμέσως τον λογισμό. Αυτό επιτυγχάνεται με το να συγκεντρώνωμε την καρδιά μας και να την ανοίγωμε σε όλη την θεότητα, λέγοντας την ευχή του Ιησού. Αυτή είναι η εντέλεια της τέχνης.
Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Λόγος περί νήψεως, Ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο
από askitikon.eu και το agioritikovima.gr

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Θαῦμα: «Μέσα στήν ἐκκλησία εἶναι μιά καλόγρια καί θά ‘ρθει νά μᾶς ἀνοίξει».

Θαῦμα: «Μέσα στήν ἐκκλησία εἶναι μιά καλόγρια καί θά ‘ρθει νά μᾶς ἀνοίξει».

Η Μαρία Καλογήρου, μια νεαρή δασκάλα της Κιμώλου, υπέφερε από οξεία νευρασθένεια, η οποία τελικά εξελίχθηκε σχεδόν σε παραφροσύνη.
Νοσηλεύθηκε για αρκετό διάστημα σε κλινική της Αθήνας, αλλά δεν παρουσίασε καμία βελτίωση.
Απελπισμένοι ο αδελφός της και η μητέρα της, την έταξαν στην Ευαγγελίστρια της Τήνου, όπου κατέφθασαν με το ατμόπλοιο «Σάμος».
 Μόλις αποβιβάστηκαν, μητέρα και αδελφός θέλησαν να την οδηγήσουν στο ναό της Θεοτόκου. Εκείνη όμως αντέδρασε από φόβο μήπως τη δέσουν και τη φυλακίσουν. Παρέμειναν λοιπόν σ” ένα ξενοδοχείο, και το βράδυ βγήκαν να κάνουν περίπατο. Κάποια στιγμή η άρρωστη ένοιωσε μια ακαταμάχητη δύναμη να την ελκύει προς την εκκλησία, και παρακάλεσε να την οδηγήσουν εκεί. 
Ο ναός εκείνη την ώρα ήταν κλειστός. Για να μην τη δυσαρεστήσουν όμως προχώρησαν στον περίβολο, ανέβηκαν τα μαρμάρινα σκαλοπάτια και στάθηκαν μπροστά στην κλειστή πόρτα του ναού. Ο αδελφός της Μαρίας ρίχνει μια ματιά από το τζάμι προς το Ιερό, κι ύστερα γυρίζει και λέει:
– Είμαστε τυχεροί! Μέσα στην εκκλησία είναι μια καλόγρια και θα ‘ρθει να μας ανοίξει. Πλησιάζει η μητέρα στο τζάμι και βλέπει κι αυτή μια ψηλή γυναίκα μαυροφόρα. Γυρίζει στην άρρωστη και τη βλέπει να κοιτάζει εκστατική και συγκινημένη προς την είσοδο, σαν να έβλεπε κάτι υπερφυσικό. Ξαφνικά η μαυροφόρα εξαφανίστηκε, ενώ συγχρόνως ισχυρός κρότος ακούστηκε μέσα από το ναό. Ειδοποιήθηκε ο θυρωρός και στη συνέχεια ο πρωθιερέας και ο πρόεδρος του ιδρύματος. Ερεύνησαν προσεκτικά την εκκλησία και βεβαιώθηκαν πως δεν υπήρχε μέσα κανείς. Ταυτόχρονα όμως βεβαιώθηκαν πως η άρρωστη είχε συνέλθει και ένοιωθε τον εαυτό της υγιή. Το θαύμα διαδόθηκε γρήγορα σ όλο το νησί, κι άρχισε από τη νύχτα ακόμη να συρρέει κόσμος στην εκκλησία. Χτύπησαν χαρμόσυνα οι καμπάνες και εψάλη έκτακτη δοξολογία. Η συγκίνηση όμως των πιστών κορυφώθηκε, όταν η θεραπευμένη δασκάλα προχώρησε και μετέλαβε τα άχραντα μυστήρια. 

 Πηγή: Από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας» – Ιερά Μονή Παρακλήτου.
http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Γέροντας Αρσένιος Κατερέλος - S.O.S - Πνευματικές Συνταγές - Παρενέργειες



Γέροντας Αρσένιος Κατερέλος - S.O.S - Πνευματικές Συνταγές - Παρενέργειες


Γέροντας Αρσένιος Κατερέλος - S.O.S - Πνευματικές Συνταγές - Παρενέργειες
S.O.S. – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ -ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ 
(
Α-2)
Ὅταν κάποιος Γέροντας, ὄντως ἐνάρετος, φωτισμένος, ἴσως καί χαρισματοῦχος, πῆ σέ κάποιον πού τόν ἐρωτᾶ κάποια φρᾶσι, ἤ δώση κάποια συμβουλή, κλπ., δέν σημαίνει ὅτι πάντα αὐτή ἡ ἀπόκρισις θά ἰσχύη ἐπ᾽ ἀόριστον. Γενικά, οἱ πνευματικές συνταγές ἀπό μακρυά, χωρίς δηλαδή παρακολούθησι, κάποιες φορές, ὄχι μόνον δέν εἶναι ἐγγυημένες, ἀλλά ἠμπορεῖ νά εἶναι ἀπό ἐπισφαλεῖς ἕως καί ὀλέθριες.
Ὁ Γέροντας Παΐσιος πολλές φορές ἐτόνιζε, ὅτι ἀπό μακρυά καλύτερα εἶναι νά ζητοῦμε προσευχή παρά πνευματικές συνταγές.
Ὅπως πάλι, ἄν κάποιος Γέροντας, ἔστω ἔμπειρος καί σοφός, δώση καλές συστάσεις γιά κάποιον ρασοφόρο ἤ λαϊκό, αὐτό δέν ἐξασφαλίζει οὔτε ἐγγυᾶται, ὅτι ὁ ἐπαινεθείς διά βίου θά πράττη καί θά φρονῆ πάντοτε σωστά.
Ἐπίσης, κάποιες φορές εὐσεβεῖς ἄνθρωποι λέγουν, ὅτι ἄν δέν ἦταν σωστός ὁ τάδε πνευματικός, μοναχός, κλπ., ὁ τάδε μεγάλος Γέροντας, πού εἶναι κοινῆς ἀποδοχῆς, δέν θά μέ ἔστελλε, ἀλλά θά μέ ἐμπόδιζε νά ἐπήγαινα σ᾽ αὐτόν γιά νά τόν συμβουλεύωμαι. Αὐτό δέν εἶναι ἀπόλυτο καί ἔτσι κάποιες φορές, ἐπειδή δέν εἶναι γνωστά τά ἑκατέρωθεν κίνητρα, συγκυρίες, συνθῆκες, κλπ., ἠμπορεῖ νά συμβοῦν στό μέλλον κάποια λάθη καί νά βγοῦν κάποια ἐσφαλμένα συμπεράσματα τά ὁποῖα δέν ἀνταποκρίνονται στό κατ᾽ εὐδοκίαν φρόνημα τοῦ Γέροντος.
Ὑπάρχει ἐπίσης καί ἡ περίπτωσις ἕνας ὄντως ἐνάρετος καί καταξιωμένος Γέροντας μέ μεγάλη κατά γενική ὁμολογία προσφορά, κλπ., λόγῳ ἡλικίας, ἀσθενείας ἤ ἀτυχήματος, νά πάθη γεροντική ἄνοια, ἐγκεφαλικό, τήν νόσο τοῦ Ἀλτσχάϊμερ, κλπ. Ὡς ἐκ τούτου, δέν εἶναι εἰς θέσιν πλέον νά ἀνταποκριθῆ στό ποιμαντικό του ἔργο. Δέν σημαίνει ὅτι, καί ἄς ὑπάρχη ἐγκεφαλική βλάβη, ὅτι τόν φωτίζει πάντα ὁ Θεός γιά ὅσα λέγει, διότι τά λεγόμενά του εἶναι προφανῶς προϊόντα τῆς ἀσθενείας του. Κάποιοι δυστυχῶς ἐκλαμβάνουν τά λόγια τοῦ ἀσθενοῦς Γέροντος, ὅτι εἶναι ἀπό τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή εἶναι ἐνάρετος. Αὐτά πού κάποιες φορές λέγει ὁ Γέροντας, ἐπ᾽ οὐδενί θά τά ἔλεγε ἄνευ τῆς ἀσθενείας του. Δέν ἰσχύει ἐδῶ τό ''λάλει Κύριε, καί ὁ δοῦλος Σου ἀκούει'', ἀλλά «''λάλησε'' ὁ Γέροντας καί ὁ δοῦλος ὀφείλει νά μήν ἀκούη καί μέ πόνο νά προστατεύη αὐτόν τόν Γέροντα καί ἑαυτόν καί ἀλλήλους».
Ἐδῶ ἠμπορεῖ νά συμβοῦν ἀκόμη καί θλιβερά πράγματα, τό μέγεθος τῶν ὁποίων εἶναι συνήθως ἀνάλογο μέ τήν ἐμβέλεια καί τό κῦρος τοῦ Γέροντος. Εἶναι πολύ μεγάλη παγίδα τοῦ Διαβόλου, λόγια λόγῳ ἀσθενείας καί μάλιστα ἐντελῶς ἀντορθόδοξα, νά τά δεχώμεθα ὡς εἰδική φώτισι, ἐπειδή ὁ Γέροντας εἶναι ἐνάρετος... Ἔλεος! Σ᾽ αὐτήν τήν περίπτωσι, ὁ Γέροντας δέν εἶναι εἰς θέσιν νά προφυλάξη τόν ἑαυτό του, καί ἑπομένως ὀφείλει καί ἐπιβάλλεται τό ἄμεσο περιβάλλον του, οἱ ὑποτακτικοί του, κλπ., νά τόν περιφρουρήσουν γιά νά μή δίδη ἐσφαλμένες καθοδηγήσεις, οἱ ὁποῖες δέν θά ἐδίδοντο ἄνευ τῆς ἀσθενείας του καί κοροϊδεύει καί χαίρεται ὁ Διάβολος.
Τρέμε καί φεῦγε, ὅταν ''σοῦπερ διακριτικοί ἑρμηνευτές'' ἀποδίδουν στόν Θεό, καί μάλιστα μέ σοβαροφανῆ ἐπιχειρήματα, λόγια ἀπόρροιας ἐγκεφαλικῶν, Ἀλτσχάϊμερ, κλπ. - ὧδε ἡ ὀλεθρία πνευματική βλάβη -, διότι οἱ συγκεκριμένοι ''ἑρμηνευτές'' πάσχουν ἀπό ''πνευματικά ἐγκεφαλικά'', ''πνευματικά Ἀλτσχάϊμερ'', κλπ., καί χρήζουν οἱ ἴδιοι πνευματικῆς βοηθείας.
Ὀφείλει ὁ καθένας μέ πόνο καί σεβασμό νά σημαίνη S.O.S., ὅταν διαπιστώνη οἱουδήποτε εἴδους πνευματικές συνταγές μέ πνευματικές παρενέργειες καί γενικά κάθε πνευματική βλάβη, εἴτε αὐτή εἶναι ''ἀποκαλυπτική'', εἴτε εἶναι ''ἑρμηνευτική'', κλπ.
Εἶπε Γέρων: «Τό ζητούμενο νά ψάχνωμε καί ὄχι τό μελλούμενο. Τό ζητούμενο εἶναι ἡ προσευχή καί ἡ μετάνοια καί τότε ὁ Θεός θά μᾶς φωτίζη. Τό ἀσφαλές μελλούμενο εἶναι μόνο τοῦ Θεοῦ».

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος,
Ἡγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
(23-11-2014)
http://impantokratoros.gr

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Τὸ λάθος ποὺ κάνουν πολλοὶ νομίζοντας ὡς ἀρετὴ τὴν μικροψυχία- Αόρατος Πόλεμος

Τὸ λάθος ποὺ κάνουν πολλοὶ νομίζοντας ὡς ἀρετὴ τὴν μικροψυχία- Αόρατος Πόλεμος 

Zoom in (real dimensions: 716 x 619)Εικόνα

Σχετικὰ μὲ αὐτό, βρίσκονται σὲ πλάνη πολλοί, ὅσοι νομίζουν γιὰ ἀρετὴ τὴν ὀλιγοψυχία καὶ τὴν ὑπερβολικὴ λύπη ποὺ τοὺς συνοδεύει ὕστερα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, μὴ γνωρίζοντας ὅτι αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ κρυφὴ ὑπερηφάνεια καὶ πρόληψι, ποὺ ἔχουν κάνει θεμέλια πάνω στὴν ἐλπίδα καὶ στὸ θάρρος ποὺ ἔχουν στὸ ἑαυτό τους καὶ στὶς δυνάμεις τους. Γιατὶ αὐτοί, ὑπολογίζοντας τὸν ἑαυτό τους ὅτι εἶναι κάτι, κατὰ κάποιον τρόπο, ξεθάρρεψαν πολύ, καὶ βλέποντας μὲ τὴν δοκιμὴ τῆς πτώσεως, ὅτι δὲν ἔχουν καμμία δύναμι, ταράζονται καὶ ἀποροῦν, σὰν γιὰ κανένα πρᾶγμα καινούργιο καὶ ὀλιγοψυχοῦν βλέποντας πεσμένο στὴ γῆ ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο βασίσθηκαν (δηλαδὴ τὸν ἑαυτόν τους), πάνω στὸν ὁποῖο εἶχαν ἀποθέσει τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα τους. Αὐτὸ ὅμως δὲν γίνεται καὶ στὸν ταπεινό, ὁ ὁποῖος μόνο στὸ Θεὸ ἔχει τὴν ἐλπίδα καὶ τὸ θάρρος του, χωρὶς νὰ ἔχῃ καμία ἐλπίδα στὸν ἑαυτό του. Γι᾿ αὐτό, ὅταν πέσῃ σὲ κάθε εἴδους σφάλμα, ἂν καὶ αἰσθάνεται πόνο καὶ λύπη, μὲ ὅλο τοῦτο δὲν ταράσσεται, οὔτε ἀπορεῖ. Γιατὶ ξέρει ὅτι αὐτὸ τοῦ συνέβη ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ τὴν ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ του, ἡ ὁποία γνωρίζεται πολὺ καλὰ μὲ τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας.

Aόρατος Πόλεμος

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Η προσευχή απομακρύνει τα πονηρά πνεύματα.

Η προσευχή απομακρύνει τα πονηρά πνεύματα.

Πηγαίνοντας μια Κυριακή στην Εκκλησία της σκήτης ο Αββάς Μακάριος, πού είχε χάρισμα από τον Θεό να διακρίνει με τα μάτια της ψυχής,
όσα οι άλλοι δεν έβλεπαν με τα σωματικά τους μάτια, είδε την καλύβα κάποιου Μοναχού τριγυρισμένη από πονηρά πνεύματα. Πολλά είχαν τη μορφή παιδιών, πού έκαναν κάθε λογής αταξία. Άλλα έμοιαζαν με άσεμνες γυναίκες. Χόρευαν, πηδούσαν κι έκαναν διάφορα ανόητα καμώματα...
Χωρίς άλλο, συλλογίσθηκε ο Όσιος, έχει κυριευθεί από αμέλεια ο Αδελφός, γι αυτό έχουν τόσο θάρρος μαζί του οι δαίμονες.
Σαν τελείωσε η Λειτουργία, πήγε καί χτύπησε την πόρτα του Μοναχού:
- Ήλθα να σου ζητήσω μια χάρη, του είπε. Μετά χαράς, Αββά, αν περνά από το χέρι μου.
Βρίσκομαι σε μεγάλη στενοχώρια καί θέλω να προσευχηθείς για μένα στον Κύριο να με ανακούφιση.
Απόρησε ο Αδελφός, ακούγοντας τον Γέροντα να μιλά έτσι.
Δεν είμαι άξιος, Αββά, να προσεύχομαι εγώ για, σένα, του είπε συνεσταλμένα.
Δεν φεύγω από δω, επέμενε ο Όσιος, αν δε μου δώσεις υπόσχεση πως θα κάνεις κάθε βράδυ μια προσευχή για μένα.
Έτσι τον ανάγκασε να υποσχεθεί. Το ίδιο βράδυ κιόλας προσευχήθηκε για τον Γέροντα. Ύστερα συλλογίστηκε:
- Παρακάλεσες, ταλαίπωρε, για ένα τέτοιον άγιο και για ιόν εαυτό σου δεν ζήτησες τίποτε.
Πρόσθεσε έτσι άλλη μια προσευχή για τον εαυτό του. Το ίδιο έκανε και το άλλο βράδυ καί το επόμενο. Ώσπου συνήθισε να λέει δυο προσευχές όλη την εβδομάδα.
Την Κυριακή πέρασε πάλι έξω από την καλύβα του ο Όσιος. Οι δαίμονες βρίσκονταν εκεί, αλλά δυσαρεστημένοι. Κατάλαβε αμέσως πως η προσευχή του Αδελφού είχε αρχίσει να ενεργεί αποτελεσματικά. Μπήκε μέσα καί τον παρακάλεσε να προσθέσει άλλη μια προσευχή για χάρη του. Εκείνος δέχθηκε με προθυμία. Κοντά στις δύο προσευχές πού έκανε τώρα για τον Γέροντα, πρόσθεσε δυο ακόμη για τον εαυτό του. Πέρασε άλλη μια εβδομάδα πού ο Αδελφός έλεγε τέσσερες προσευχές.
Όταν πήγε την Κυριακή να τον ιδεί ο Όσιος, βρήκε τους δαίμονες αμίλητους καί σκυθρωπούς. Ευχαρίστησε τον Θεό και παρακάλεσε τον Αδελφό να προσθέσει καί τρίτη προσευχή για χάρη του.
— Βλέπω μεγάλη ωφέλεια από τις προσευχές σου, Αδελφέ, του είπε, για να τον ενθαρρύνει.
Τώρα ο πρώην αμελής Μοναχός προσευχόταν το μεγαλύτερο μέρος της νύκτας, γιατί κοντά στις τρεις προσευχές, πού έλεγε για τον Όσιο, πρόσθεσε άλλες τρεις για τον εαυτό του.
Την Κυριακή πηγαίνοντας πάλι στην εκκλησία ο Αββάς Μακάριος, δέχτηκε την επίθεση των πονηρών πνευμάτων. Τον απειλούσαν και τον έβριζαν, γιατί έγινε αφορμή να διορθωθεί ο Μοναχός. Είχαν όμως απομακρυνθεί πολύ από την καλύβα του. Η προσευχή του τα εμπόδιζε να πλησιάσουν.
Ευχαρίστησε με την καρδιά του τον Θεό ο Όσιος για τη μεταβολή του Αδελφού. Ύστερα τον συμβούλευσε να μη παραμελεί ποτέ την προσευχή του, για να μην πέφτει εύκολα στις παγίδες πού στήνει ο διάβολος για να παρασύρει τον άνθρωπο στην απώλεια.
Από το «Γεροντικό»