Εορτολόγιο

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Η απλότητα στον άνθρωπο

Η απλότητα στον άνθρωπο

Αποτέλεσμα εικόνας για Η απλότητα στον άνθρωπο
ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΟΛΥ ΩΦΕΛΙΜΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Του Επισκόπου Μιχαήλ Καμπουρέλλη
Διηγήθηκε ένας από τους Αγίους Πατέρες την ακόλουθη ιστορία που άκουσε στην έρημο της Θηβαϊδας. Συνέβηκε κάποτε και πέρασε από την έρημο ένας μεγάλος πνευματικός και στην αρετή περιβόητος.
Τότε πολλοί από τους Πατέρες έτρεχαν και εξομολογούντο σ’αυτόν, μεταξύ τους δε πήγε και ένας απλός και άκακος άνθρωπος βοσκός στο επάγγελμα, που δεν ήξερε τι θα πει αμαρτία, μόνη του δε επιθυμία ήταν πως να κερδίσει το παράδεισο.
Ο πνευματικός τότε του είπε να κρατεί τον ίσιο δρόμο και θα φθάσει στο παράδεισο. Άκακος όπως ήταν ερμήνευσε κατά γράμμα τα λόγια του πνευματικού και περπατώντας τρεις μέρες έφτασε σ’ένα μοναστήρι και εξομολογήθηκε στον ηγούμενο τον πόθο του.
Από τα λόγια του ο ηγούμενος εννόησε την απλότητα και ακεραιότητα του, τον δέχτηκε στο μοναστήρι και αφού τον έκαμε μοναχό τον έβαλε να «φιλοκαλή» την Εκκλησίαν, δηλαδή τον έκαμε νεωκόρο.
Μια μέρα όταν τον επεσκέφτηκε ο Ηγούμενος και τον νουθετούσε τα αναγκαία για τη σωτηρία του, πήρε και αυτός θάρρος και τον ρώτησε ποιός είναι αυτός που είναι κρεμμασμένος πάνω από το εικονοστάσιο και είναι συνέχεια νηστικός και διψασμένος, μη γνωρίζωντας ότι είναι ο Δεσπότης Χριστός.
Αστεϊζόμενος τότε ο Ηγούμενος του είπε πως αυτός ήταν νεωκόρος πρωτύτερα και επειδή αμελούσε το «διακόνημα» του (υπηρεσία) τον ετιμώρησε να κρέμμεται επάνω στο σταυρό.
Ο απλός τότε δεν είπε τίποτε, το βράδυ όμως σαν πήρε το φαγητό του, αφού έκλεισε της Εκκλησίας τις πόρτες άρχισε να παρακαλεί τον κρεμασμένο να κατεβή να φάνε μαζί.
Έβαζε μάλιστα μάρτυρα τον Θεό πως αν δεν κατέβει ούτε αυτός τρώει. Τότε ο πράος και ταπεινός Κύριος αυτός που κάθεται στις καρδιές των πραέων του απάντησε πως φοβάται να κατέβει μήπως το μάθει ο Ηγούμενος και τον τιμωρήσει.
Ο απλός όμως και πάλι επέμενε και τότε του φάνηκε πως κατέβηκε και έτρωγαν και συνομιλούσαν μαζί. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ (ω της πολλής σου φιλανθρωπίας Χριστέ) και ενώ οι άλλοι μοναχοί άκουαν ομιλίες στο ναό, όταν έμπαιναν μέσα έβλεπαν μόνο τον απλό που τους βεβαίωνε πως ήταν μόνος.
Τότε έβαλαν ένα μοναχό πολύ αγαπητό στο νεωκόρο ο οποίος κατώρθωσε και έμαθε από τον απλό πως κάθε βράδυ κατεβαίνει ο φαινόμενος κατάδικος και συντρώγουν και του υπόσχεται πως γι’αυτο του το δείπνο, θα τον φιλεύση πλουσιοπάροχα στο σπίτι του πατέρα του.
Όταν έμαθε ο ηγούμενός αυτά, κάλεσε τον απλό και αφού τον έπεισε να του πει αυτά που συμβαίνουν , τότε του είπε το επόμενο βράδυ να παρακαλέσει τον φαινόμενο και για τον ηγούμενο και να τον φιλεύση και αυτον στο σπίτι του πατέρα του.
Πράγματι ο απλός παρακάλεσε το επόμενο βράδυ για τον ηγούμενο αλλα πήρε απάντηση πως αυτό δεν γίνεται και έτσι να μην τον ενοχλεί γιατί ο ηγούμενος δεν είναι άξιος ούτε για τα ψίχουλα που πέφτουν απ’εκείνο το τραπέζι.
Σαν άκουσε το πρωί ο ηγούμενος την απόφαση λυπήθηκε άμετρα, ελπίζοντας όμως στο έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού με κλάματα παρακαλούσε τον απλό να επιμένει και να βιάζει τον αβίαστο να τον δεχθεί και αυτόν στο ουράνιο τραπέζι. Ο απλός συνέχισε να παρακαλεί το επόμενο βράδυ το Δεσπότη Χριστό αλλά ο Κύριος του είπε να μην επιμένει γιατί δεν γίνεται.
Τότε η άπλαστη εκείνη ψυχή αποκρίνεται και του λέγει: «καλώς λέγεις ότι δεν είναι άξιος ο Ηγούμενος δια την άνωθεν τράπεζα, αλλά δια το ψωμί όπου μας έθρεφε τόσας ημέρας, όπου αν έλειπεν θα απεθάναμεν από την πείναν, καν δια ταύτην την καλωσύνην του δεν τον δέχεσαι;»
Και ο Δεσπότης Χριστός «ας είναι είπε δια την αγάπη σου, και μόνον δια να μη σε λυπήσω, επειδή και τόσην αγάπη και φροντίδα έχεις και μεριμνάς πολύ δια τον πλησίον σου, ειπέ του λοιπόν να διορθωθή καλώς και μετά οκτω ημέρας να έλθητε αμφότεροι εις την ητοιμασμένη χαράν.»
Αφού έμαθε αυτά ο Ηγούμενος χάρηκε, έκαμε την πρέπουσα μετάνοια και αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, αρρώστησε λίγο και παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό μετά από οκτώ μέρες.
Ο δε απλός εκεί που συνομιλούσε κατά τη συνήθεια με τον αγαπημένο του Δεσπότη πέταξε η μακαρία του ψυχή και μετέβησαν και οι δύο σ’ εκείνη την ευτυχισμένη και ατελεύτητη ζωή, την οποία είθε και εμείς «χάριτι Θεού» να απολαύσουμε. Αμήν.
πηγή: askitikon
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Γέρ. Αμβρόσιος Λάζαρης: «Για να υπάρχει μετάνοια χρειάζεται πρώτα απλότητα και ειλικρίνεια»

Γέρ. Αμβρόσιος Λάζαρης: «Για να υπάρχει μετάνοια χρειάζεται πρώτα απλότητα και ειλικρίνεια»

Αποτέλεσμα εικόνας για μετανοια
Το 1996, η Πρόνοια του Θεού, έφερε τον Γέροντα Αμβρόσιο Λάζαρη, Πνευματικό της Ιεράς Μονής Οσίου Δαδίου στην Αμφίκλεια, διακόσια μέτρα κοντά στο Γραφείο μου. Έψαχνε για ένα διαμέρισμα ο Γέροντας και όταν με είδε στη Μονή, χωρίς να με ξέρει, μου είπε στο αυτί:
-«Εσύ θα μου βρεις μια μέρα ένα διαμέρισμα κοντά στο γραφείο και το σπίτι σου!»
Τί να πω; Απλά το άκουσα αλλά, αυτό έγινε μετά από κανένα χρόνο, με τρόπο θαυμαστό. Βρήκα με την ευχή του ένα διαμέρισμα στην οδό Ξηρογιάννη στα Ιλίσια Ζωγράφου.
Αυτή η γειτονία μάς συνέδεσε με τον Γέροντα και την καθημερινή ζωή του. Με έπαιρνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, έτρεχα πρώτα στο σπίτι του και μετά πήγαινα στο γραφείο. Πίναμε καφέ, μιλούσαμε Πνευματικά και τον διακονούσα σε διάφορες δουλειές που είχε ανάγκη. Το απόγευμα πηγαίναμε βόλτα, να ξεκουραστεί από τον εγκλεισμό του δωματίου.
Μαζί του οι Άγιες Γερόντισσες Παρθενία, Ηγουμένη και η θαυμαστή Μοναχή Γαλήνη, μετέπειτα Ηγουμένη.
Μου έλεγε ο Αγιασμένος Γέροντας:
-«Αυτό που λείπει είναι η Μετάνοια αλλά, για να υπάρχει Μετάνοια χρειάζεται πρώτα απλότητα και ειλικρίνεια. Αυτά δεν υπάρχουν διότι, μόλις ο άνθρωπος δει λίγο μέσα του, θα δει αμαρτίες, κακία, όπως λέει ο Χριστός. Εάν περιφρονήσει αυτή την όραση μη αποδεχόμενος την αμαρτωλότητα θα φτιάξει μέσα του βάση για την υποκρισία. Εάν δεν την περιφρονήσει και προσπαθεί να διορθωθεί, μένει στην απλότητα και την ειλικρίνεια. Η απλότητα και η ειλικρίνεια, μια μέρα, ο Θεός θα βοηθήσει να γίνουν Μετάνοια.»
Τι σοφά λόγια! Ο Γέροντας μου αποκάλυπτε τα θεμέλια της Μετάνοιας, την απλότητα και την ειλικρίνεια, που αν λειτουργήσουν με οδηγό τις Εντολές  του Χριστού, γίνονται Μετάνοια!
Όταν κάποιος του έλεγε ένα παράπονο από κάποιον άλλο ο Γέροντας πρώτα άκουε και μετά έλεγε:
-«Εντάξει, δέχομαι το παράπονό σου αλλά, το δικό σου φταίξιμο ποιο είναι;»
Αυτή η ποιμαντική, είναι εναρμονισμένη στο Λόγο του Χριστού, πρώτα Μετανοούμε και μετά να συγχωρούμε.
Ο Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης ήταν ο πιο κοντινός γέροντας για δέκα χρόνια από το 1996 μέχρι το 2006 που κοιμήθηκε.
Γνωρίζω, ότι όλο το βράδυ είχε υψωμένα τα χέρια του σε παιδική προσευχή Αφέσεως Αμαρτιών του και Συγχώρεσης των άλλων και όλου του κόσμου, μου το είπε το ίδιος.
Σ’ αυτόν και στις Γερόντισσες Παρθενία και Γαλήνη είδα τον γνήσιο Μοναχισμό, που στηριζόταν στην Ακτημοσύνη, την εκούσια φτώχεια του Χριστού, την  αληθινή Μετάνοια και Υπακοή και προς παντός την Αγάπη! Πόση Αγάπη μεταξύ των τριών αυτών, πόση Αγάπη, αμοιβαίος σεβασμός και διακονία υπήρχε!
Αυτή η Γερόντισσα Παρθενία ήταν σα μάνα του, γεμάτη Ευσπλαχνία. Μού έδινε χρήματα χωρίς κανένας να το ξέρει και τα έδινα στους φτωχούς!
Απόσπασμα από ομιλία με τίτλο: «Μετάνοια, όπως την έμαθα από σύγχρονους Αγίους και Γεροντάδες», που πραγματοποιήθηκε στον αγ. Δημήτριο Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της Ημερίδας με τίτλο: «Το μεγαλείο της μετάνοιας στη ζωή του ανθρώπου».
πηγή: pemptousia
https://simeiakairwn.wordpress.com

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι: Δεν υπάρχει ΑΓΑΠΗ εκτός Εκκλησίας

Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι: Δεν υπάρχει ΑΓΑΠΗ εκτός Εκκλησίας



Δεν υπάρχει ΑΓΑΠΗ εκτός Εκκλησίας
Ο μακάριος Αυγουστίνος:  Δεν υπάρχει  αγάπη ούτε σωτηρία εκτός Εκκλησίας.
Ο μακάριος Αυγουστίνος δέχεται ότι η χριστιανική διδασκαλία όταν κατανοείται θεωρητικά, μπορεί να φυλαχθεί και εκτός Εκκλη­σίας. Η αλήθεια  παραμένει αλήθεια  ακόμη  κι αν την εκφράζει ένας κακός άνθρωπος. Πράγματι και οι δαίμονες ομολογούσαν τον Χριστό, όπως και ο Απόστολος Πέτρος. Ο χρυσός είναι αναμφίβολα καλός και παραμένει χρυσός ακόμη  και στους κλέφτες, έστω κι αν χρησι­μεύει για τους κακούς τους σκοπούς. Ο Χριστός είπε κάποτε στους μαθητές Του: «εκείνος που δεν είναι εναντίον μας είναι με το μέρος μας» (Λουκ. 9, 50). Από αυτό μπορείς να συμπεράνεις ότι εκείνος που στέκεται εκτός Εκκλησίας σε κάποια θέματα δεν είναι εναντίον της Εκκλησίας και έχει κάτι από τον εκκλησιαστικό πλούτο. Οι Αθηναίοι τιμούσαν τον άγνωστο Θεό (Πράξ. 17, 23) και ο Απόστολος Ιάκωβος μαρτυρεί ότι «και τα δαιμόνια πιστεύουσι» (Ιακ. 2, 19) αλλά αυτά, βέβαια, είναι εκτός Εκκλησίας. Στα συγγράμματά του κατά των Δονατιστών ο μακάριος Αυγουστίνος λεπτομερώς αποδεικνύει και υποστηρίζει κάποιου είδους εγκυρότητα στο σχισματικό βάπτισμα.

Όμως αν και εκτός Εκκλησίας μπορεί να διαφυλάσσεται η αληθινή διδασκαλία, αν ακόμη  και τα Μυστήρια τελούμενα ξέχωρα από την Εκκλησία είναι έγκυρα, τότε σε τι είναι αναγκαία η Εκκλησία; Δεν είναι άραγε δυνατή η σωτηρία εκτός Εκκλησίας; Δεν αποχωρίζει έτσι ο μακάριος Αυγουστίνος τον Χριστιανισμό από την Εκκλησία; Δεν παραδέχεται τη δυνατότητα υπάρξεως Χριστιανισμού χωρίς Εκκλη­σία; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δίδεται αρνητική απάντηση από τον μακάριο Αυγουστίνο. Τη χριστιανική ζωή που οδηγεί στη σωτηρία ο μακάριος Αυγουστίνος την εγγράφει μόνο στην Εκκλησία και εκτός Εκκλησίας τέτοια ζωή δεν μπορεί να υπάρξει.

Το γεγονός ότι οι αποκομμένοι από την Εκκλησία φυλάσσουν κάτι από τον εκκλησιαστικό πλούτο δεν προσφέρει απολύτως κα­μιά ωφέλεια, αλλά μόνο βλάβη.Πως έτσι; Διότι, απαντά ο μακάριος Αυγουστίνος, όλοι οι αποκομμένοι από την Εκκλησία δεν έχουν αγάπη. Ο Χριστός υπέδειξε ένα σημείο με το οποίο μπορεί κάποιος να γνωρίσει τους μαθητές του. Το σημείο αυτό δεν είναι η χριστιανική διδασκαλία, ούτε και τα μυστήρια, αλλά μόνον η αγάπη. «Εν τούτω», είπε Εκείνος στους μαθητές Του «γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιω. 13, 35). Τα Μυστήρια δεν σώζουν εάν εκείνος που τα δέχεται δεν έχει αγάπη. Ο Απόστολος λέγει: «Εάν... ειδώ τα μυστήρια (sacramenta) πάντα..., αγάπην δε μη έχω ουδέν ειμί» (Α Κορ. 13,2). Προφήτευσε ο Καϊάφας αλλά κατεκρίθη. Αυτός ο ίδιος ο χωρισμός από την Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη αμαρτία, η οποία αποδεικνύει ότι στους σχισματικούς δεν υπάρχει αγάπη. Ο αναγεννημένος στο βάπτισμα αλλά μη ενωμένος με την Εκκλησία δεν έχει κανένα όφελος από το βάπτισμα επειδή δεν έχει αγάπη. Το βάπτισμα αρχίζει να είναι σωτήριο γι’ αυτόν τότε μόνο, όταν ενώνεται με την Εκκλησία. Η Χάρις του βαπτίσματος δεν μπορεί να καθαρίσει από τις αμαρτίες εκείνον ο οποίος δεν ανήκει  στην Εκκλησία. Η ενέργειά του κατά κάποιον τρόπο παραλύει από την επιμονή της καρδιάς του σχισματικού στο κακό, δηλαδή στο σχίσμα. Έτσι, καθώς ο βαπτιζόμενος, αμέσως μετά το βάπτισμα μπαίνοντας στο σκοτάδι του σχίσματος, διακρίνει την αμαρτωλότητά του, την απουσία δηλαδή απ’ αυτόν της αγάπης, ευθύς και οι αμαρτίες επιστρέφουν σ’ αυτόν.

Ότι οι συγχωρημένες αμαρτίες επιστρέφουν αν δεν υπάρχει  αδελφική αγάπη, το έδειξε χειροπιαστά ο Κύριος όταν μίλησε για τον δούλο στον οποίο ο κύριός του χάρισε το χρέος10.000 ταλάντων. Όταν ο δούλος εκείνος δεν σπλαχνίστηκε τον σύνδουλό του, που του όφειλε 10 δηνάρια, τότε ο κύριος διέταξε να του δώσει πίσω όλα όσα του όφειλε. Όπως εκείνος ο δούλος για ένα χρονικό διάστημα έλαβε άφεση του χρέους έτσι και ο βαπτιζόμενος εκτός Εκκλησίας επίσης για κάποιο χρονικό διάστημα ελευθερώνεται από τις αμαρτίες του, αλλά καθώς μετά το βάπτισμα παραμένει εκτός Εκκλησίας, τότε του καταλογίζονται εκ νέου όλες οι αμαρτίες που έκαμε πριν το βάπτισμα.

Τότε μόνο του συγχωρούνται οι αμαρτίες, όταν αγαπητικά ενωθεί με την Εκκλησία. Οι σχισματικοί στερούνται της ελπίδος της σωτηρί­ας όχι επειδή το βάπτισμά τους είναι ανενεργό, αλλά μόνο επειδή είναι εκτός Εκκλησίας και διάκεινται εχθρικά προς αυτήν. Τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος μπορεί να τη λάβει και να τη φυλάξει μόνο όποιος είναι ενωμένος εν αγάπη με την Εκκλησία. Όποιος χωρίστηκε από την Εκκλησία, δεν έχει αγάπη. Δεν υπάρχει  αγάπη προς τον Θεό σε εκείνον που δεν αγαπά την ενότητα  της Εκκλησίας. Ματαίως λέει ότι έχει χριστιανική αγάπη. Η αγάπη μπορεί να τηρηθεί μόνο σε ενότητα  με την Εκκλησία, επειδή το Άγιο Πνεύμα ζωογονεί μόνο το Σώμα της Εκκλησίας. Καμιά νόμιμη και επαρκής αιτία δεν μπορεί να υπάρξει  για να χωρισθεί κάποιος από την Εκκλησία. Όποιος απεκόπη από την Εκκλησία δεν έχει το Άγιο Πνεύμα, όπως και το αποκομμένο από το σώμα μέλος δεν έχει πνοή ζωής έστω κι αν για κάποιο διάστημα δι­ατηρεί το προηγούμενο σχήμα του. Γι’ αυτό όλοι οι αποκομμένοι από την Εκκλησία, όσο εναντιώνονται σ’ αυτήν δεν μπορούν να είναι καλοί, ακόμη  κι αν η συμπεριφορά τους φαίνεται αξιέπαινη. Αυτός καθαυτόν ο χωρισμός τους από την Εκκλησία τους κάμει κακούς.

Έτσι, κατά τη διδασκαλία του μακαρίου Αυγουστίνου, η Εκκλη­σία είναι έννοια πολύ στενότερη από τον Χριστιανισμό, όταν αυτός κατανοείται υπό την έννοια μόνο θεωρητικών θέσεων. Παραμένοντας κάποιος εκτός Εκκλησίας, μπορεί να είναι σε συμφωνία μ’ αυτές  τις θεωρητικές τοποθετήσεις. Για την ένωση με την Εκκλησία, είναι απαραίτητη εκτός αυτού η συμφωνία βουλήσεων (consensio voluntatum). Αλλά είναι φανερό ότι χωρίς αυτή την τελευταία, μόνη η θεωρητική συμφωνία με τη χριστιανική διδασκαλία είναι τελείως ανώφελη γιατί εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει  σωτηρία. Στη ζωή ο Χριστιανισμός συ­μπίπτει τελείως με την Εκκλησία.

Οι απόψεις του αγίου Κυπριανού και του μακαρίου Αυγουστίνου, αν και φαινομενικά είναι λίγο διαφορετικές μεταξύ τους, καταλήγουν στο ίδιο ακριβώς  συμπέρασμα: extra Ecclesiam nulla salus δηλαδή εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει  σωτηρία. Σώζει τους ανθρώπους η αγάπη η οποία είναι Χάρις, δώρο της Καινής Διαθήκης. Εκτός Εκκλησίας είναι αδύνατο  να τηρήσεις την αγάπη επειδή εκεί δεν είναι δυνατόν να λάβεις το Άγιο Πνεύμα.


Από το βιβλίο:
Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού 
π.Ιωάννη Φωτόπουλου

http://www.impantokratoros.gr/

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Σκοτεινές όψεις από τον λαμπερό κόσμο της 7ης τέχνης

Σκοτεινές όψεις από τον λαμπερό κόσμο της 7ης τέχνης




ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΟΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΜΠΕΡΟ ΚΟΣΜΟ
ΤΗΣ 7ης ΤΕΧΝΗΣ
τῆς κ. Ἀγγελικῆς Χατζηιωάννου
Συνεργάτιδος τῆς Σ.Ε. ἐπί τῶν Αἱρέσεων
Ὁ λαμπερός κόσμος τῆς 7ης τέχνης ἀποτελεῖ γιά τούς περισσότερους ἀνθρώπους ἕνα χῶρο στόν ὁποῖο λάμπουν τά ἀστέρια τῆς ὑποκριτικῆς. Τό ἀμερικανικό Χόλιγουντ ἀναφέρεται ὡς «Μέκκα» τοῦ κινηματογράφου, χαρακτηρισμός διά τοῦ ὁποίου ὑποδηλώνεται ὅτι αὐτό ἀποτελεῖ τό κέντρο τοῦ κινηματογράφου πού ἐπηρεάζει τά παγκόσμια κινηματογραφικά πράγματα. Οἱ ἠθοποιοί, ἀστέρες, ὅπως συνηθίζουν νά τούς ὀνομάζουν, ἔχουν ἑκατομμύρια θαυμαστές, ἀλλά καί ὀπαδούς, οἱ ὁποῖοι τούς θαυμάζουν, τούς μιμοῦνται καί τούς ἀκολουθοῦν, πολλές φορές, στά ὅρια τῆς ὑστερίας. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τούς τηλεοπτικούς ἀστέρες, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σέ ἐπαφή μέ πολυπληθές κοινό διά τῆς τηλεοράσεως.
Ἄν ὅμως κανείς μελετήσει τή ζωή καί τίς δηλώσεις σημαντικῶν καί διασήμων, ἀμερικανῶν κυρίως, ἠθοποιῶν θά διαπιστώσει πώς ἡ «λάμψη» αὐτῶν τῶν ἀστέρων, μόνο λάμψη δέν εἶναι. Πολλοί ἀπό αὐτούς ἦταν χρῆστες ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὑπῆρξαν ἤ ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἀλκοολικοί ἤ ἐξαρτημένοι ἀπό ἠρεμιστικά χάπια κ. ἄ. Κάποιοι ἀπό αὐτούς παραδέχονται πώς εἶναι μυημένοι στόν Ἀποκρυφισμό, ἐνῶ κάποιοι ἀπό αὐτούς ὑπογραμμίζουν πώς ἐντός τους βρίσκονται διάφορες δυνάμεις ἤ πρόσωπα πού τούς κατευθύνουν ἤ τούς βοηθοῦν στήν καριέρα τους, δηλώνοντας μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν κατοχή τους ἀπό παράξενες δυνάμεις, τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία χαρακτηρίζει ὡς δαιμονικές.
Ὁ Ροδόλφο Βαλεντῖνο, ὁ μεγάλος κινηματογραφικός ἀστέρας τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, δεκαετία εὐρείας διαδόσεως τοῦ κινηματογράφου, ἀναφέρει σχετικά μέ τήν αὐτόματη γραφή τήν ὁποία ὁ ἴδιος ἀσκοῦσε: «Ὅσο περισσότερο ἐξετάζουμε αὐτό τό ἀπίστευτο δῶρο τῆς αὐτόματης γραφῆς, τόσο περισσότερο εἴμαστε πεπεισμένοι γιά τή μεγάλη ἀλήθεια πού βρίσκεται πίσω ἀπό αὐτό. Τήν ἀλήθεια τῆς… ἐξελίξεως καί τήν ἀλήθεια τῆς ἐπικοινωνίας μέ αὐτούς πού ὀνομάζουν νεκρούς»1. Ἡ σύζυγος τοῦ Βαλεντῖνο, Νατάσα Ραμπόβα ἀσκοῦσε τόν πνευματισμό καί μάλιστα τόν χρησιμοποιοῦσε γιά τή δημιουργία σεναρίων: «Κάθε βράδυ ἡ Νατάσα ἔκανε μία τελετή ζητῶντας βοήθεια ἀπό τόν πνευματικό κόσμο κατά τή διάρκεια τοῦ δημιουργικοῦ ἐγχειρήματός της. Στή συνέχεια μέ χαρτί καί μολύβι στό χέρι ἄρχιζε νά γράφει. Μετά τό ξεχείλισμα εἶχαν καταγραφεῖ. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα τά ἔφερναν καί τά ἔδιναν στό σκηνοθέτη»2.
Ἡ διάσημη καί μυθική γιά πολλούς ἠθοποιός Gretta Garbo ἀνέφερε: «Δέν εἶχα κανένα στόν ὁποῖο νά μπορῶ νά μιλήσω ἀνοικτά. Ἔτσι πῆγα σέ μυστικιστές λάτρεις τοῦ διαβόλου, ἀναγνῶστες μυαλοῦ καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταληφθεῖ ἀπό ὁμάδες πνευμάτων. Κατά τή διάρκεια τῶν ὀνείρων μου ἀκούω τίς φωνές τους»3.
Ἡ Μέρλιν Μονρόε ἀσχολεῖτο μέ τόν πνευματισμό καί ἀναφέρεται ὅτι «… ἐνδιαφερόταν γιά τόν πνευματικό κόσμο, ζητώντας τήν καθοδήγησή του»4, ἐνῶ ἡ ἴδια σημείωνε γιά τό τί αἰσθανόταν: «Ὁ Τζέκιλ καί ὁ Χάϊντ… Περισσότεροι ἀπό δύο ἄνθρωποι, Μέ σοκάρουν κάποιες φορές. Μακάρι νά ἤμουν μόνον ἐγώ»5. Ἡ Shirley Maclein ἀναφέρει σχετικά μέ τή διάσημη ἠθοποιό: «Γιά νά τό θέσω ἀλλιῶς, ἴσως αὐτό εἶναι τό πραγματικό νόημα τοῦ channeling… Ὁ χαρακτήρας θέτει στό περιθώριο τή συνειδητή σκέψη του καί παραδίδεται σέ μία ἄλλη ταυτότητα. Αὐτό τό φαινόμενο τό εἶδα στή Merilin»6.
Ἡ ἠθοποιός Shirley MacLaine, γνωστή ὁπαδός τῆς «Νέας Ἐποχῆς», δηλώνει: «Ἔχω δεῖ τόσα πολλά κανάλια (channeling) καί ἐνδιαμέσους τά τελευταῖα χρόνια πού ἀποφάσισα νά ἐφαρμόσω τά ἴδια πράγματα στή δουλειά. Ἐγώ ἀπλᾶ ἔρχομαι σέ ἀνώτερη ἐπικοινωνία μέ τόν χαρακτήρα πού ἔχουμε δημιουργήσει (=ρόλος). Αὐτή τή φορά ἐπιτρέπω στόν χαρακτήρα νά ἐνοικήσει μέσα μου. Ἐμπιστεύομαι ὅτι ἡ μαγεία θά λειτουργήσει, τό channeling καί ἡ ἔμπνευση θά γίνουν ἕνα καί τό αὐτό»7.
Ὁ κωμικός Peter Shelers, γνωστός γιά τόν κωμικό ρόλο του στίς περιπέτειες τοῦ Ρόζ Πάνθηρα, ἀναφερόμενος στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἑρμηνεύει τούς ρόλους του σημειώνει: «Εἶναι σάν νά εἶσαι ἕνας ἐνδιάμεσος καί ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου ἀνοικτό καί λές θέλω ἕνα χαρακτήρα νά ἔρθει καί νά κατοικήσει στό σῶμα μου ἤ θέλω ἕνα πνεῦμα νά μέ καταλάβει ἔτσι ὥστε νά μπορῶ νά παράγω, αὐτό πού ἐλπίζω νά παράγω»8.
Ὁ μεγάλος ἀμερικανός κωμικός Sammy Davis Jr. ἦταν σατανιστής καί φίλος μέ τόν ἀμερικανό σατανιστή Antony LaVey. Ὁ ἴδιος ὁ Lavey ἀναφέρει γιά τόν ἠθοποιό: «Ὁ Sammy Davis Jr ἦταν ἕνας ἀγαπητός φίλος, ὁ ὁποῖος συχνά ἔβαζε τόν ἑαυτό του μπροστά σέ κάτι πού ἦταν ἐπαγγελματικά ἐπικίνδυνο νά κάνει. Ἔφερε πολλούς ἀνθρώπους μέ ἐπιρροή στήν ἐκκλησία τοῦ σατανᾶ καί μοιράσθηκε τήν προσωπική του ζωή μαζί μου. Ἦταν ἕνας εὐαίσθητος, εὔγλωττος καί σατανικός ἄνθρωπος»9.
Ὁ ὑποψήφιος γιά Ὄσκαρ ἠθοποιός Denzel Washington ἀνέφερε στή γνωστή ἐκπομπή «60 minutes» τοῦ ἀμερικανικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ CBS γιά τόν τρόπο ἑρμηνείας ἑνός ἀπό τούς ρόλους του: «Αὐτό πού ἔκανα ἦταν νά γονατίσω καί νά ἔρθω σέ ἐπαφή μέ τά πνεύματα. Ὅταν σηκώθηκα ἤμουν ἐπικεφαλής. Παντοδύναμοι ἅγιοι. Διαφορετικά δέν θά μποροῦσα νά τό εἶχα καταγράψει καί νά ἀποφασίσω νά τό παίξω».
Ὁ διάσημος κωμικός Robin Williams, ἡ αὐτοκτονία τοῦ ὁποίου συντάραξε τό Χόλιγουντ, ἀνέφερε σέ συνέντευξή του στό περιοδικό U.S. Magazine «Ναί. Κυριολεκτικά. Εἶναι σάν κατοχή (=ἀπό τά πνεύματα) ἐντελῶς ξαφνικά εἶσαι μέσα… ἁπλᾶ παίρνεις τήν ἐνέργεια καί ξεκινᾶς…»10.
Μία ἀπό τίς πιό ἐπιτυχημένες χιουμοριστικές σειρές τόσο στήν ἀμερικανική, ὅσο καί στήν ἑλληνική τηλεόραση, ἦταν αὐτή μέ πρωταγωνίστριά της τήν περίφημη Lucille Ball (Λούσιλ Μπόλ). Σχετικῶς μέ τήν πρωταγωνίστρια ἀναφέρεται στό βιβλίο τοῦ Br. Steiger, Τό Χόλιγουντ καί τό ὑπερφυσικό: «Ἦταν τό πνεῦμα τῆς ἠθοποιοῦ Carole Lombard πού κατεύθυνε τή Lucille Ball στήν τηλεόραση γιά νά δεχθεῖ τήν προσφορά νά πρωταγωνιστήσει στό «I love Lucy». Ὅταν ἡ διάσημη κωμικός (ἡ Carole Lombard) σκοτώθηκε σέ ἀεροπορικό δυστύχημα τό 1942, ἐμφανίσθηκε στή Lucy τό 1951, θεωρήθηκε πολύ μεγάλο ρίσκο νά ἀφήσεις τή μεγάλη ὀθόνη (=κινηματογράφο) γιά μιά μικρή (=τηλεόραση). Ἐπειδή ἡ Lucille Ball ἀποδέχθηκε τά μηνύματα πού τήν προέτρεψαν πῆρε τό ρίσκο,…καί ἔκανε τηλεοπτική ἱστορία»11.
Οἱ παραπάνω ἐνδεικτικές δηλώσεις ἀστέρων τοῦ ἀμερικανικοῦ κινηματογράφου δείχνουν πώς στήν πραγματικότητα καί στήν πλειοψηφία του ὁ κόσμος τοῦ Χόλιγουντ, ἀλλά καί ὁ κόσμος τῆς ἀμερικανικῆς κυρίως τηλεοράσεως, δέν ἀποτελοῦν πάντοτε ἕνα λαμπερό κόσμο, καθώς δέν ἀπουσιάζουν ἀπό αὐτόν καί μελανές σελίδες πού σχετίζονται μέ τό σκοτάδι τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ, τῆς μαγείας καί τοῦ σατανισμοῦ. Ἐάν, μάλιστα, συνδυάσουμε τίς παραπάνω δηλώσεις, μέ δηλώσεις σημαντικῶν ἐκπροσώπων τοῦ σατανισμοῦ, τότε διαπιστώνουμε πώς ἡ κατάσταση εἶναι τό λιγότερο θλιβερή. Ὁ σατανιστής Anton LaVey ἀναφέρει: «Ἡ τηλεόραση εἶναι τό κύριο ὄργανο διείσδυσης γιά τή νέα σατανική θρησκεία»12, ἐνῶ ὁ ὁμόφρονάς του Alister Crowley σημειώνει: «Ὑπάρχουν τρεῖς βασικές μέθοδοι γιά νά προκαλέσεις μία θεότητα. Ἡ τρίτη μέθοδος εἶναι ἡ δραματουργία, ἴσως ἡ πιό ἑλκυστική ἀπό ὅλες. Βεβαίως, ἐξαρτᾶται καί ἀπό τό ταμπεραμέντο τοῦ ἠθοποιοῦ, μέ τήν ἐπίκληση τῆς φαντασίας του μέσω τῆς αἰσθητικῆς τῆς αἰσθήσεως»13. Ἡ κυριαρχία τοῦ ἀμερικανικοῦ Χόλιγουντ στόν χῶρο τῆς τηλεόρασεως καί τοῦ κινηματογράφου στήν παγκόσμια κοινότητα καί ἡ ἐπιβολή ὡς προτύπων αὐτῶν, ἀλλά καί ἄλλων δῆθεν «ἀστέρων», καθιστᾶ ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί κυρίως οἱ γονεῖς νά εἶναι ἰδιαιτέρως προσεκτικοί καί ἐν ἐγρηγόρσει καί νά ἀποκρούουν μέ τά ὅπλα πού τούς παρέχει ἡ πίστη τους στόν Τριαδικό Θεό, ὅλα τά ἄμεσα καί ἔμμεσα μηνύματα πού προσπαθοῦν νά προωθήσουν διά μέσου τοῦ ἀμερικανικοῦ κυρίως κινηματογράφου καί τῆς τηλεοράσεως ὁ ἀποκρυφισμός καί ὁ σατανισμός τῆς «Νέας Ἐποχῆς», διαψεύδοντας τίς προσδοκίες τοῦ σατανιστῆ Anton LaVey ὅτι «δέν ὑπάρχει ἀνάγκη τώρα πιά γιά συμφωνία μέ τόν διάβολο. Τά παιδιά ἔχουν ἤδη παραδοθεῖ στίς σατανικές δυνάμεις»14.

__________________
1 Morris M., The many lives of Natacha Rambova, Abbeville Press, 1991, σ. 129.
2 Morris M., The many lives of Natacha Rambova, Abbeville Press, 1991, σ. 160.
3 Gronowicz Ant., Garbo: her story, 1990, σ. 302.
4 Wilson R., I Still Talk To... Legendary Celebrity Psychic Kenny Kingston As Told To Valerie Porter, 2000, σ. 226.
5 Summers Ant., Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe, σ. 5.
6 MacLain Shirley, Dance While You Can, 1992, σ. 73.
7 Coming…p. 201.
8 Evans P., The Mask behind the Mask, 1968, σ. 198.
9 MF magazine, 3, 1997.
10 U.S. Magazine 1/99, σ. 52.
11 Steiger Br., Hollywood and the supernatural, 1990, σ. 206.
12 LaVey Ant., The Devil’s notebook, σ. 86.
13 Crowley Al., Magic in Theory and Practice, σ. 145 & 147.
14 Lavey Ant., The secret life of a Satanist, σ. 200.

Περιοδικό «διάλογος»
Οκτώβριος - Δεκέμβριος  2016, τεύχος 86
Για να γίνετε συνδρομητές στο Περιοδικό "ΔΙΑΛΟΓΟΣ" παρακαλούμε καλέστε στο 2106396665

Πηγή: http://impantokratoros.gr/

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργός († 24 Απριλίου)

Οσία Ελισάβετ η Θαυματουργός († 24 Απριλίου)

Πηγή:eikonografos.com
Η οσία Ελισάβετ χαρίστηκε παρά Θεού στους γονείς της, ευσεβείς χριστιανούς και άρχοντες της Ηράκλειας της Θράκης, μετά από θαυματουργική επέμβαση της αγίας μάρτυρος Γλυκερίας [13 Μαΐου].
Από την πλέον τρυφερή παιδική ηλικία είχε αποστηθίσει τους Βίους των αγίων, ώστε να μπορεί σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί το παράδειγμα της ευαγγελικής διαγωγής τους. Σε ηλικία δώδεκα ετών έμεινε ορφανή, διαμοίρασε την κληρονομιά της στους πτωχούς, απελευθέρωσε τους δού­λους της και εισήλθε στην Μονή Αγίου Γεωργίου, την λεγομένη «του Μικρού Λόφου», κοντά στην στέρνα του Αγίου Μακίου στην Βασιλεύ­ουσα, της οποίας ηγουμένη ήταν η εκ μητρός θεία της.
Με ζήλο επιδόθηκε σε όλους τους άθλους της ασκητικής ζωής και σύν­τομα κατέστη σκεύος εκλογής της θείας χάριτος. Οι οφθαλμοί τής ψυχής της ήσαν αδιάκοπα προσηλωμένοι στο θείο κάλλος: επί τρία χρόνια είχε το βλέμμα της καρφωμένο στο έδαφος, χωρίς ποτέ να το στρέψει αλλού. Φο­ρούσε διαρκώς τον ίδιο χιτώνα, και περπατούσε ανυπόδητη, ακόμη και τους χειμερινούς μήνες, ο πόθος όμως για τον Θεό που έφλεγε την καρδία της την περιέβαλλε σαν πανωφόρι και σκέπασμα. Τα δάκρυα που έρρεαν όταν έψαλλε ήσαν πλέον ηδεία από τα ύδατα και τα αρώματα του λουτρού, ενώ τροφή της συνηθέστατα ήταν μόνο η μετάληψη του επουρανίου Άρτου.
Όταν η ηγουμένη της μονής έφθασε στα τέλη του βίου της, όρισε διάδο­χό της την Ελισάβετ, η οποία ενθρονίστηκε από τον πατριάρχη άγιο Γεννά­διο (458-471) [ 17 Νοεμ]. Ο Κύριος πολλαπλασίασε τότε τις δωρεές της χάριτός του με την οποία την περιέβαλλε, και η οσία επιτέλεσε πλήθος θαυ­μάτων, θεραπεύοντας ανίατες ασθένειες, εκβάλλοντας δαίμονες, προφητεύοντας μέλλοντα συμβάντα. Προειδοποίησε τον αυτοκράτορα Λέοντα Α’ για την τρομακτική πυρκαγιά που ξέσπασε στην Βασιλεύουσα το 465, την οποία προέβλεψε επίσης ο όσιος Δανιήλ ο Στυλίτης [ 11 Δεκ.], και χάρις στις δεήσεις των δύο αγίων η Πόλη σώθηκε από πλήρη αφανισμό. Ως δείγμα ευγνωμοσύνης, ο αυτοκράτορας δώρισε στην μονή της οσίας το κτήμα του Αγίου Βαβύλα, στο προάστιο του Εβδόμου. Τον τόπο αυτό λυμαίνονταν ένας φοβερός δράκοντας που τρομοκρατούσε τους κατοίκους. Η οσία έφθασε εκεί με τον Τίμιο Σταυρό, σκότωσε τον δράκοντα και τον ποδοπάτησε.
Η φήμη της ως θαυματουργού απλώθηκε τότε σε όλη την Βασιλεύουσα. Ως νέος άγιος Ανάργυρος, η οσία Ελισάβετ θεράπευε τους ασθενείς που προσέτρεχαν στην μεσιτεία της. Μία ημέρα, κατά την διάρ­κεια της θείας Λειτουργίας, περιήλθε σε έκσταση και είδε να κατέρχεται το Άγιον Πνεύμα, όμοιο με πάλλευκη και φωτεινή σινδόνη που περιέ­βαλλε την Αγία Τράπεζα.
Προς τα τέλη του βίου της, η οσία Ελισάβετ επέστρεψε στην γενέτειρά της για να προσκυνήσει τα ιερά σκηνώματα. Παρουσιάστηκε τότε η αγία Γλυκερία, της υπενθύμισε την προστασία την οποία της παρείχε από την παιδική της ηλικία και την κάλεσε να μεταβεί στην ουράνια πατρίδα, την επομένη της εορτής του αγίου Γεωργίου.
Επιστρέφοντας  στην μονή, η Ελισάβετ έδωσε τις τελευταίες της νουθεσίες και εντολές και την προρρηθείσα ημέρα κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, το πρόσωπό της έλαμψε ως ήλιος, άπλωσε τα χέρια προς τον ουρανό και παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο, προφέροντας τους λό­γους του δικαίου Συμεών του Θεοδόχου: «Νυν απολύεις την δούλην Σου, Δέσποτα, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το Σωτήριόν Σου!» Το τίμιο λείψανό της παρέμεινε άφθορο και επί σειρά αιώνων αποτέλεσε πηγή ιαμάτων.
πηγή: pemptousia.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Επιστολή προς Ερντογάν - Η στόχευσις

Επιστολή προς Ερντογάν - Η στόχευσις



Ἐν Πειραιεῖ τῇ 20ῃἈπριλίου 2017
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ – Η ΣΤΟΧΕΥΣΙΣ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Ἐπειδή ἀρκετοί παραξενεύτηκαν καί ἄλλοι εἰρωνεύτηκαν τήν ἐνέργεια ἀποστολῆς μιᾶς ἀντιρρητικῆς πρός τό Ἰσλάμ ἐπιστολῆς πρός τόν Πρόεδρο τῆς γείτονος Τουρκίας καί ἔκριναν «κατ’ ὄψιν» μή ἔχοντες γνῶσι τῆς στόχευσεως τοῦ ἐγχειρήματος, ὀφείλομεν πρός ἄρσι κάθε παρανοήσεως, νά ἀποκαλύψωμε ὅτι παρεκλήθημεν ἀπό κύκλους τῆς γείτονος χώρας, νά δημοσιοποιήσωμε μία κριτική ἀποδόμησι τῆς ἀνθρωποκατασκευασμένης θρησκείας τοῦ Ἰσλάμ, πού ἀποτελεῖ τό κοσμοείδωλο καί τόν πυλώνα τοῦ μοντέλου ἐξουσίας τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν.

Γιά νά προκαλέσῃ τό ἐνδιαφέρον καί νά διαδοθῇ εὐχερέστερον ἡ ἀποδόμησις τῆς ψευδοθρησκείας πού κατακυριεύει ἑκατομμύρια συνανθρώπων μας στή γείτονα χώρα, ἐπελέγη αὐτός ὁ τρόπος, τῆς ὑπό μορφήν ἐπιστολῆς πρός τόν ἐπιβάλλοντα μετά μανίας τό ἰσλαμικό κοσμοείδωλο Πρόεδρον Ἐρντογάν, καταθέσεως τῶν ἀποδείξεων ἀπό τό ἴδιο τό Κοράνιο τῆς ἀνθρωποκατασκευῆς του. Εἶναι γνωστόν ὅτι στίς χῶρες πού ἐπικρατεῖ τό Ἰσλάμ, ἡ ὁποιαδήποτε κριτική πρός αὐτό ἀποτελεῖ ἔγκλημα καθοσιώσεως καί τιμωρεῖται βαρύτατα ἀπό τόν νόμο. Ἑπομένως διά τήν προστασία καί τῶν διακινούντων τό θέμα, χρησιμοποιήθηκε αὐτός ὁ τρόπος τῆς διακινήσεως ὑπό μορφήν ἐπιστολῆς πρός τόν Πρόεδρον Ἐρντογάν τῶν στοιχείων πού ἀποδεικνύουν πλήρως τό ἀνθρωποπαθές καί τό ψευδές τῆς θρησκείας τοῦ Ἰσλάμ.

Ἤδη οἱ κύκλοι πού ἀνέφερα, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται ὡς δῆθεν Μουσουλμάνοι, ἐνῶ εἶναι περισσότερον πιστοί ἀπό ἐμᾶς στόν Ἀληθινό Τριαδικό Θεό, μέ ἐνημέρωσαν ὅτι σέ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης τό συγκεκριμένο κείμενο ἔχει 4.158.354 «χτυπήματα» καί συνεχίζεται ἡ κυκλοφόρησίς του. 

Αὐτή ἦταν λοιπόν ἡ στόχευσις τοῦ ἐγχειρήματος καί ὄχι ἀσφαλῶς ὁ «προσηλυτισμός» τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν.

Ταυτοχρόνως τό συγκεκριμένο κείμενο,εἶναι καί μία ἔμμεσος ἀπάντησις στήν Ἑλληνική Πολιτεία πού μέ τό Τέμενος στό Βοτανικό, ἱδρύουσα Ν.Π.Ι.Δ., συμπράττει στήν ἐπίσημη παρουσία τοῦ Ἰσλάμ στό λεκανοπέδιο τῆς Ἀττικῆς, καθώς καί σέ διάφορες ἰσλαμικές ἱστοσελίδες τῆς χώρας μας πού προβάλλουν αὐτή τήν ἀπαράδεκτη θρησκευτική παραδοχή ἐγκλήματος, ψεύδους καί στρεβλώσεως τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

http://www.impantokratoros.gr/

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Και σε τούρκους εμφανίζεται ο Αγαπημένος μας Άγιος Γέροντας...

Και σε τούρκους εμφανίζεται ο Αγαπημένος μας Άγιος Γέροντας...

ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΟΝ ΑΝΕΣΤΗ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΘΗΚΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΘΗΚΕ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ



http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κάνε και εσύ παράκληση στην Παναγία σήμερα!

Κάνε και εσύ παράκληση στην Παναγία σήμερα!

Σχετική εικόνα
π. Ανδρέας Κονάνος
Αν εσύ τούτη τη στιγμή εκπέμψεις μια προσευχή κι εγώ μια άλλη και οι χιλιάδες ακόμα που σ’ όλο τον κόσμο διαβάζουν αυτά τα λόγια βγάλουμε μια προσευχή, πλουτίζουμε τη γη. 
«Γέμισε μ’ αγγέλους τούτη τη νυχτιά» έλεγε ένα τραγούδι που τραγουδούσαμε μικρά παιδιά στο κατηχητικό. «Κύριε, γέμισε αγγέλους τη νύχτα μας. Στείλε αγγέλους».
Από έναν άγγελο να στείλουμε όλοι στη γη. Μόνο μια παράκληση να κάνουμε στην Παναγία όλοι, σκέφτεσαι πόσες παρακλήσεις θα ακουστούν σήμερα; Κάνε σήμερα μία παράκληση στην Παναγία, σε παρακαλώ. Οχι ότι δεν κάνεις. Κάνεις. Το ξέρω. Μα εσύ ίσως δεν κάνεις. Ή δεν έκανες χθες, ενώ συνήθως κάνεις. Μα ξέχασες. Να κάνουμε σήμερα όλοι την παράκληση στην Παναγία. Ετσι, για ν’ ακουστεί χιλιάδες φορές η παράκληση της Παναγίας. Διαβάζεις αυτό το άρθρο. Κάτι να πληρώσεις κι εσύ. Λεφτά δεν δίνεις, γιατί είναι δωρεάν. Ολα δωρεάν. Ολα εύκολα. Λοιπόν, δεν διαβάζεις το άρθρο δωρεάν. Θα ‘χει ένα τίμημα. Και το τίμημα δεν θα είναι χρήματα. (Αν και τα χρήματα είναι πιο εύκολα απ’ το να κάνεις προσευχή. Είναι πιο δύσκολο να κάνεις την παράκληση σήμερα παρά να πεις: «Πάτερ, πάρε τρία ευρώ, πάρε πέντε ευρώ».) Είναι δύσκολη η προσευχή. Διότι πρέπει να κλειστείς, να συμμαζέψεις το μυαλό σου, ν’ ανεβάσεις την καρδιά σου στον Θεό, να αγγίξεις τα πόδια της Παναγίας μας και να Την παρακαλέσεις. Και να συγκεντρώσεις το μυαλό σου στη γαλήνη. Και ν’ αναζητήσεις παρηγοριά απ’ την Παναγία. Στοργή. Βοήθεια. Μην το ξεχάσεις αυτό. Σ’ το λέω σοβαρά, όχι σαν σχήμα λόγου. Σήμερα να κάνεις μια παράκληση. Κι αν δεν ξέρεις να ψέλνεις, θα την κάνεις διαβαστά. Τα τροπάρια της Παναγίας μόνο.
Κι εσύ, φίλη μου καλή, μη στενοχωριέσαι. Αναφέρομαι τώρα σε μια κοπέλα που μου ‘λεγε τις στενοχώριες της για τα μαθήματα της σχολής της και για το σπίτι της, που έχει πολλή καταπίεση. Μη στενοχωριέσαι σε βαθμό που να διαλύεσαι. Εντάξει, έχεις προβλήματα. Μα κοίτα μπροστά. Και σκέψου τη δική σου τη ζωή. Αυτή θα την κάνεις όμορφη, όπως τη θες εσύ. Και σεβάσου τους γονείς που σου ‘δωσε ο Θεός. Για κάποιον καλό σκοπό έγινε όλο αυτό. Γιατί και ο άντρας που μεθαύριο θα παντρευτείς μπορεί κι αυτός να ‘χει μια δυσκολία στον χαρακτήρα που να σου θυμίζει λίγο τον πατέρα σου, τη μάνα σου και, γενικά, το σπίτι όπου μεγαλώνεις. Τώρα θα ‘χεις μάθει λίγο να αντιμετωπίζεις χαρακτήρες. Ετσι ωριμάζουμε, έτσι δυναμώνουμε. Αρκεί να μη διαλυθεί η ψυχή μας. Να μην καταρρακωθεί. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει και κανείς που δεν πέρασε χτυπήματα στη ζωή.
Ολοι κάπου πόνεσαν και κάπου ταλαιπωρήθηκαν. Απόλυτα ευτυχισμένη οικογένεια και απόλυτα ευτυχισμένη ζωή, όλα ρόδινα κι όλα τέλεια, ε, δεν ξέρω αν έχει ζήσει και κανείς. Ολοι περνάμε διάφορα. Το θέμα είναι να μπορούμε να τα σκεφτόμαστε, να τα συζητάμε, να τα κοιτάμε κατάματα. Η λύση δεν είναι να τα κρύβουμε, να τα σκεπάζουμε ή να τα βάζουμε κάτω απ’ το χαλί. Αλλά να τα βλέπουμε με επίγνωση. Να παραδέχεσαι ότι νιώθεις φοβισμένος, ανασφαλής, προδομένος, μόνος, αβοήθητος, πολύ αγχωμένος για το μέλλον. Ολα αυτά να τα λες. Να τα συζητάς στην προσευχή σου με τον Θεό. Να τα εμπιστεύεσαι στον πνευματικό σου πατέρα που σε καθοδηγεί στη ζωή. Θα σε καταλάβει, διότι κι αυτός βαδίζει τον δικό του, προσωπικό αγώνα.
Και πορευόμαστε. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς να περνάει κι αυτός ένα προβληματάκι, μικρό ή μεγάλο. Εγώ, τουλάχιστον, έτσι καταλαβαίνω τα πράγματα. Και δεν σ’ τα λέω για να σε χαλαρώσω ή να σου δώσω ψεύτικες ελπίδες. Λέω απλά αλήθειες. Η αλήθεια είναι όμως χαλαρωτική. Κι είναι σημαντικό να κάνεις κάτι χαλαρά και ήρεμα στη ζωή, και όχι πιεσμένα.
https://simeiakairwn.wordpress.com

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Θανάτω Θάνατον πατήσας

Θανάτω Θάνατον πατήσας




ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ
π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ
Αφού ο άνθρωπος σώζεται με το γεγονός της εναν­θρώπησης του Λόγου, γιατί ο Χριστός έπρεπε να παρα­δώσει το σώμα Του στο θάνατο;

Το σώμα του Χριστού ήταν κτιστό και επομένως θνη­τό μπορούσε να αποθάνει. Όμως επειδή ήταν ενωμένο με τον ίδιο τον Λόγο του Θεού, που ήταν η ζωή (Ιω. α' 4, ιδ' 6, Α' Ιω. ε' 11), δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει νε­κρό. Δια τούτο απέθανε μεν ως θνητόν, ανέζησεν όμως λόγω της ζωής που είχε μέσα του (Μ. Αθαν. Πρβλ. Β' Κορ. ιγ'4. Ψαλμ.ξζ'2,ζ'7-9).

Έτσι ο Λόγος του Θεού ενανθρώπησε (Ιω. α' 14), έ­λαβε δηλαδή σώμα θνητό, για να μπορέσει και να αποθάνει, αλλά και να εξαφανίσει το θάνατο, μια και ο θάνατος δεν μπορούσε να κρατήσει τον αρχηγό της ζωής (Πράξ. θ'24.γ' 15).

Με το θάνατό Του ο Χριστός προσέφερε το σώμα Του για χάρη όλων των ανθρώπων. Έπαθε υπέρ πάντων και με το πάθος Του κατάργησε το θάνατο, αφού ο θάνατος δεν μπόρεσε να Τον νικήσει. Ταυτόχρονα όμως κατάργη­σε και εκείνον που εξουσίαζε το καθεστώς του θανάτου, δηλαδή τον ίδιο το διάβολο, και απάλλαξε τους ανθρώ­πους από τη σκληρή δουλεία της αμαρτίας (Εβρ. β 14-15).

Ο απόστολος Παύλος υπογραμμίζει πως κατά τη δευ­τέρα παρουσία του Χριστού θα πραγματοποιηθεί ο λόγος: Πού η νίκη σου, θάνατε; πού το κέντρο σου. άδη; (Ως. ιγ' 14). Με τη δική μας ανάσταση θα ολοκληρωθεί η νίκη κατά του θανάτου Και όταν αυτό το οποίο είναι φθαρτό θα ενδυθεί την αφθαρσία, τότε θα εκπληρωθεί ο λόγος που είναι γραμμένος·

Κατεβροχθίσθη ο θάνατος και ενικήθη. Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; πού είναι, άδη, η νίκη σου;...Ας ευχαριστήσωμε τον Θεόν, που μας δίδει την νίκη δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (Α' Κορ. ιε' 54-57).

Πού σου, θάνατε, το κέντρον; πού σου, άδη το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ καταβέθλησαι!, επαναλαμβά­νει η Εκκλησία μας τη νύχτα του Πάσχα.

Εάν ένας αληθινός βασιλεύς κατανικήσει ένα τύραννον και του δέσει τα χέρια και τα πόδια, όλοι πλέον οι περαστικοί τον περιπαίζουν και τον κτυπούν και τον δια­σύρουν, διότι δεν φοβούνται τη μανία του και την αγριό­τητά του, χάρις εις τον νικητή βασιλέα.Έτσι, αφού ο Σωτήρ ενίκησε και εδειγμάτισε τον θάνατον εις τον σταυ­ρόν και έδεσε τα χέρια του και τα πόδια του, όλοι όσοι ζουν χριστιανικώς τον καταπατούν και όσοι ομολογούν τον Χριστόν τον χλευάζουν και τον περιπαίζουν λέγοντες αυτά που εξ αρχής έχουν γραφεί εναντίον του:

- Πού σου, θάνατε, το νίκος; Πού σου, άδη, το κέντρον; (Μ. Αθανάσιος).

Ο θάνατος καταβροχθίσθηκε από τη νίκη που συντε­λέσθηκε στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός μετέσχε των αυτών, έγινε δηλαδή μέτοχος των ιδίων πραγ­μάτων, όπως και ο άνθρωπος, κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, για να καταργήσει δια του θανάτου τον διάβολον και να ελευθερώσει εκείνους οι οποίοι από τον φόβο του θανάτου ήταν υποδουλωμένοι καθ' όλη την διάρκεια της ζωής των (Εβρ. β' 14-15)· η νίκη συντελέσθηκε εν τη σαρκί του Χριστού (Εφεσ. θ' 15).

Η νίκη αυτή δεν περιορίσθηκε στους ζώντες πάνω στη γη. Με τη θριαμβευτική κάθοδο του Χριστου στον άδη συμπεριέλαβε και τους κεκοιμημένους αδελφούς μας (Α' Πέτρ. γ' 19). Γι' αυτό αναφέρει ο ύμνος της Εκκλη­σίας μας:

Βασιλεύει, άλλ' ουκ αιωνίζει άδης του γένους των βροτών Συ γαρ τεθείς εν τάφω, Κραταιέ, ζωαρχχική παλάμη, τα του θανάτου κλείθρα διεσπάραξας και εκήρυξας τοις άπ' αιώνος εκεί καθεύδουσι λύτρωσιν αψευδή, Σώτερ, γεγονώς νεκρών πρωτότοκος.

Δεν μπορούσε άραγε ο θάνατος να νικηθεί με άλλο τρόπο, έξω από το σώμα του Χριστού; Ο θάνατος δεν ή­ταν έξω από το σώμα· είχε συμπλεχτεί με το σώμα. Ήταν λοιπόν ανάγκη και η ζωή να συμπλεχτεί με το σώμα, ώ­στε το σώμα να αποβάλει τη φθορά και αντί γι' αυτήν να ενδυθεί τη ζωή. Αφού το σώμα ενδύθηκε τη φθορά, δεν θα μπορούσε να αναστηθεί, εάν δεν ενδυόταν τη ζωή. Έπρεπε ο εχθρός να αντιμετωπισθεί στο σώμα. Γι' αυτό ο Χριστός ενδύθηκε σώμα, για να συναντήσει με το σώμα το θάνατο και να τον εξαλείψει. Πλησιάζει λοιπόν ο θάνατος και αφού κατέπιε το δόλωμα του σώματος, σου­βλίζεται με το αγκίστρι της Θεότητος και αφού εγεύθη από το αναμάρτητο και ζωοποιό σώμα, εξοντώνεται και ξερνά όλους όσους κατέπιεν από την αρχήν (Ιω. Δαμασκ.).

Ο Μ. Βασίλειος συνοψίζει το μυστήριο της σωτη­ρίας του ανθρώπου: Ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώνεται, γεννάται εν ομοιώματι σαρκός αμαρτίας (Ρωμ. η' 3). Λαμβάνει δηλαδή το αμαρτωλό σώμα μας, χωρίς όμως να διαπράξει αμαρτία (Ης. νγ' 9. Λουκ. κγ' 41. Ιω. η' 46. Β' Κορ. ε' 21. Εβρ. δ' 15. Α' Πέτρ. θ' 22). Μ' αυτό τον τρόπο ο θάνατος, που κληρονομήθηκε με την κατα­γωγή μας από τον Αδάμ, κατεπόθη από την Θεότητα και η αμαρτία εξηφανίσθη υπό της εν Χριστώ Ιησού δι­καιοσύνης, ώστε κατά την ανάστασιν να απολαύωμε την σάρκα, που δεν είναι ούτε υπόδικος εις τον θάνατον, ούτε υπεύθυνος εις την αμαρτίαν (πρβλ. Ρωμ. ε' 12, 17).

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το ότι ο Χριστός παρέδω­σε το σώμα Του στο θάνατο, αλλά το ότι ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει κάτω από την εξουσία του τον αρ­χηγό της ζωής (Πράξ. β' 24, γ' 15).
Ο θάνατος υπερίσχυσε και κατέπιε πολλούς,

αλλά πάλιν αφήρεσε Κύριος ο Θεός

παν δάκρυον από παντός προσώπου·

αφήρεσε το όνειδος του λαού από πάσης της γης

(Ης. κε'8).
Έτσι με το θάνατό Του ο Χριστός κατάργησε εκείνον που είχε το κράτος του θανάτου και εχάρισε την ελευθε­ρία στους ανθρώπους (Πρβλ. Α' Κορ., ιε' 20-23, 54, Εβρ. 6' 14-15, Αποκ. κ' 14). Γι' αυτό και η Εκκλησία μας ψάλλει: Θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος.

Αλλά ο θάνατος μένει για τη διάνοια του πιστού φοβερό και απροσπέλαστο μυστήριο. Αυτό εκφράζουν με ανεπανάληπτο τρόπο τα ιερά κείμενα από την ακολουθία της κηδείας.
Θρηνώ και οδύρομαι

όταν αναλογισθώ τον θάνατο,

και ίδω στους τάφους κειμένη

την ωραιότητα μας την κατ' εικόνα Θεού,

άμορφη, άδοξη, χωρίς σχήμα.

Ω θαύμα!
Τι μυστήριο συνέβη σε μας... Όντως φοβερώτατο το του θανάτου μυστήριο πως η ψυχή από την αρμονία με το σώμα χωρίζεται βίαια, και πως αποκόπτεται της συμφυΐας ο φυσικότατος δεσμός με θεία βούληση...

Όμως για τον πιστό δεν υπάρχει εδώ αδιέξοδο· δεν ο­δηγείται σε απόγνωση, αλλά στην ελπίδα: Αδελφοί, δεν θέλουμε να αγνοείτε ό,τι αφορά τους κεκοιμημένους, δια να μη λυπείσθε όπως και οι λοιποί, που δεν έχουν ελ­πίδα. Γιατί αν πιστεύουμε πως ο Ιησούς απέθανε και α­ναστήθηκε, έτσι και ο Θεός δια του Ιησού θα φέρει μαζί του και τους κοιμηθέντας... ώστε παρηγορείτε ο ένας τον άλλον με τα λόγια αυτά (Α' Θεσ. δ' 13-18).

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/